คนในห้องโถงหลายสิบชีวิต ลุกขึ้นยืนพร้อมกันเป็นแถว
ไม่มีใครพูดอะไร
หานมู่กวาดตามองหนึ่งรอบ สายตาหยุดอยู่ที่จางเยว่สักหน่อย หยุดอยู่ที่เจียงเหยียนสักหน่อย กวาดมองจ้าวเจิ้งผ่านไป กลับไปยังตัวเจียงเหยียนอีกครั้ง
“เจียงเหยียน มานี่หน่อย”
เจียงเหยียนชะงักไปนิด ก่อนจะเดินออกมาจากหลังโต๊ะทำงาน ตามหานมู่ไปตรงหัวมุมทางเดิน
“ผู้อำนวยการหาน มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ”
“ฉันจะเอาตัวคนไปด้วย” หานมู่พูดตรงประเด็น “นายสนใจจะไปอำเภอหลูซีกับฉันไหม”
เจียงเหยียนอึ้งไปเลย
“ไปถึงที่นั่น ตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มใหญ่กองสืบสวนคดีอาญา นายจะเป็นคนนั่ง”
สมองของเจียงเหยียนเกิดอาการอื้ออึงขึ้นมาทันที
หัวหน้ากลุ่มใหญ่กองสืบสวนคดีอาญา
ปีนี้เขาอายุยี่สิบเก้า สารวัตรตรี เขาคิดว่าตำแหน่งนี้อย่างน้อยก็ต้องรออีกห้าหกปี ถ้าโชคดีหน่อยก็อาจจะได้เป็นรองหัวหน้ากลุ่มใหญ่ก็หรูแล้ว
ตอนนี้หานมู่บอกเขาตรง ๆ ว่านายน่ะ ไปเป็นหัวหน้ากลุ่มใหญ่
“ผู้อำนวยการหาน ผม...” เสียงของเจียงเหยียนสั่นนิด ๆ
“ไม่เอาเหรอ” หานมู่มองเขา
“เอา” เจียงเหยียนหลุดปากออกไปทันที เสียงดังจนเกิดก้องในทางเดิน
หานมู่ยกยิ้มมุมปากนิด ๆ “กลับไปเก็บของ พรุ่งนี้ไปกับฉัน”
“ครับ!”
เจียงเหยียนหันหลังเดินก้าวยาว ๆ กลับเข้าไปในห้องทำงาน สีหน้ายังคงงง ๆ อยู่
จางเยว่แอบเข้ามาใกล้ ลดเสียงถาม “ผู้อำนวยการหานพูดอะไรกับนายวะ”
เจียงเหยียนมองเขา เม้มปากนิด ๆ สูดลมหายใจเข้าลึก เสียงเบามาก แต่ทุกคำสั่นพร่า “ผู้อำนวยการหานให้ผมไปอำเภอหลูซีกับท่าน...เป็นหัวหน้ากลุ่มใหญ่”