ตำรวจหญิงอายุไม่ถึงสามสิบ จะทำให้นักสืบคดีอาญารุ่นเก๋าที่นั่งอยู่ตรงนี้ยอมรับได้อย่างไร?
เล่ยเจิ้นรับคำขึ้นมาว่า “ผู้บังคับการเจิ้งพูดมีเหตุผล”
เมิ่งฉางหลินไม่ได้ต่อความเรื่องนี้
“ผมรู้” เขายกถ้วยชาขึ้นจิบอีกครั้งแล้ววางลง สายตากวาดมองทุกคนที่นั่งอยู่ “สหายหญิงอายุไม่ถึงสามสิบคนหนึ่งมารับผิดชอบคดีนี้ พวกคุณไม่ยอมรับ”
ในห้องประชุมไม่มีใครพูดอะไร
เจิ้งเค่อเจี่ยนเอนหลังพิงเก้าอี้ กอดอก สีหน้าราวกับจะบอกว่า “พูดต่อสิ” เล่ยเจิ้นก้มหน้าเปิดเอกสาร พลิกไปสองหน้าก็ปิดลง
ฮวอหมิงจ้องหานมู่ แววตาเต็มไปด้วยการประเมิน เสิ่นหลินยังคงทำท่าราวกับไม่เกี่ยวกับตัวเอง เอนพิงเก้าอี้จ้องเพดาน
เมิ่งฉางหลินเคาะนิ้วลงบนโต๊ะสองครั้ง
“ทำไมคดีนี้ถึงให้สหายหานมู่เป็นหัวหน้าทีม?”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สายตาจับอยู่ที่หานมู่แล้วจึงละกลับมา
“เพราะในบรรดาคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ รวมทั้งผมด้วย ไม่ว่าจะเป็นประสบการณ์รบจริง ความสามารถในการต่อสู้เดี่ยว หรือความเชี่ยวชาญในการปฏิบัติภารกิจต่างแดน ไม่มีใครเทียบเธอได้”
เจิ้งเค่อเจี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ผอ.เมิ่ง ผมไม่ได้สงสัยในความสามารถของสหายหานมู่ แต่ประสบการณ์รบจริงต้องอาศัยเวลาสั่งสม เธอปีนี้...”
“ยี่สิบหก” หานมู่ตอบขึ้นเอง
เจิ้งเค่อเจี่ยนมองเธอ มุมปากกระตุก สีหน้าเขียนชัดว่า “เป็นอย่างที่คิดไว้”
ยี่สิบหก
คนที่อายุน้อยที่สุดในที่นี้ก็ยังอายุสามสิบเอ็ด