ภายในห้อง ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด——
อวิ๋นซื่อที่นอนอยู่บนพื้นพลันขยับนิ้วมือ
จากนั้นนางก็จมดิ่งสู่ห้วงฝันอันยาวนาน
ในความฝัน นางเป็นบุตรีของตระกูลอวิ๋น ตระกูลมหาเศรษฐีแห่งซีโจว ผู้มั่งคั่งจนเทียบได้กับแคว้น ทั้งยังเป็นผู้ทรงอำนาจชั้นแนวหน้า
คืนส่งท้ายปีเก่า นางถูกคนมีเจตนาร้ายวางยาและลักพาตัวไป
ภายในวัดร้างอันมืดสลัว ขณะที่เหล่าโจรหัวเราะเยาะอย่างเหี้ยมเกรียมและกำลังจะกดนางลงใต้ร่าง บุรุษผู้ชุ่มโชกไปด้วยเลือดก็สังหารคนชั่ว ก่อนเหยียบย่ำโลหิตเข้ามา
นางคิดว่าตนได้รับการช่วยเหลือแล้ว ทว่ายาในกายเพิ่งเริ่มออกฤทธิ์ สายฟ้าสาดแสงผ่านรอยแยกของวัดร้าง เผยให้เห็นขาทั้งสองข้างของบุรุษที่เต็มไปด้วยบาดแผลเนื้อเละ มือแข็งแรงซึ่งถูกฤทธิ์ยาควบคุมฉีกเสื้อผ้าของนางออก แล้วกดนางลงใต้ร่าง
คืนนั้น นางไม่มีวันลืมไปจนตาย
ยิ่งไม่มีวันลืมว่า ก่อนจากไป บุรุษผู้นั้นยัดหยกครึ่งชิ้นใส่มือนาง “รอข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะกลับมา แล้วจะมีเพียงเจ้าไปชั่วชีวิต”
นางเห็นเพียงอาภรณ์หรูหราของบุรุษผู้นั้นยามจากไป ดูก็รู้ว่าเป็นผู้มีฐานะสูงส่ง ข้างกายยังมีป้ายที่เขาทำตกไว้ ปลอดภัยไร้ผู้ใดแตะต้อง บนป้ายนั้นสลักไว้ว่า—ราชวงศ์ต้าโจว ตระกูลหั่ว
เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น นางจะกล้ารอได้อย่างไร?
กระทั่งครึ่งเดือนต่อมา นางแอบเห็นฉู่หวังหั่วหลินเย่ ผู้เดินทางมาเยือนซีโจวในงานเลี้ยง และพบว่าที่เอวของเขาห้อยป้ายชนิดเดียวกับป้ายที่อยู่ในมือนาง
“คนในวัดร้างวันนั้นคือเขาหรือ?”
นางไต่ถามอยู่หลายครั้ง จึงรู้ว่าผู้เดินทางมาเยือนมีเชื้อพระวงศ์เพียงฉู่หวังคนเดียว แล้วจึงมั่นใจว่าคือหั่วหลินเย่ ทว่านางไม่รู้ว่าป้ายที่ใช้ยืนยันตัวตนเช่นนั้น แต่ละคนมีเพียงอันเดียว ไม่มีอันสำรอง
แต่นางเป็นบุตรีสายตรงของตระกูลอวิ๋น ตระกูลอวิ๋นเป็นตระกูลขุนนางผู้ทรงอำนาจมานานนับร้อยปี ทั้งยังเป็นกำลังค้ำจุนซีโจวถึงครึ่งแผ่นดิน
ครั้งหนึ่งเคยมีคำกล่าวหยอกล้อว่า “แต่งกับบุตรีสายตรงตระกูลอวิ๋น ก็เท่ากับได้ซีโจวมาครึ่งหนึ่ง” บุรุษที่คิดแต่งกับนางล้วนเห็นแก่มูลค่าของนาง นางปรารถนาจะแต่งกับฉู่หวัง ส่วนบิดามารดาที่คิดจะให้นางแต่งกับองค์รัชทายาทมาแต่แรก ไหนเลยจะยินยอม? เมื่อถูกนางขู่ด้วยการเอาชีวิตเข้าแลก บิดามารดาจึงสั่งให้นางปิดบังฐานะ แล้วแต่งกับฉู่หวังในฐานะหญิงสามัญชน
ทว่าอวิ๋นซื่อคนเดิมที่ถูกความรักบังตากลับไม่ได้บอกครอบครัว
เหตุผลที่หั่วหลินเย่พยักหน้าแต่งงานด้วย ไม่ใช่เพราะความรัก
วันนั้นนางออกไปข้างนอกในชุดสามัญชน บังเอิญเด็ดผลยาที่ฉู่หวังเพิ่งพบและเตรียมจะนำไปใช้รักษาคนในดวงใจมากิน
เสิ่นฉางชิง หมอเทวดาผู้เลื่องชื่อไปทั่วต้าโจวกล่าวว่า เมื่อนางกินผลยาเข้าไปแล้ว นางก็กลายเป็นร่างโอสถ ดื่มเลือดของนางก็จะช่วยชีวิตคนในดวงใจของหั่วหลินเย่ได้ คนผู้นั้นก็คือซูอวิ๋นโหรว บุตรีอนุแห่งจวนอัครมหาเสนาบดี
“อยากได้เลือดของข้า ก็แต่งกับข้าเสียก่อน!” เลือดของนางใช่ว่าใครก็มีสิทธิ์ได้ไป!
นางคิดว่าฉู่หวังคงไม่มีทางตอบตกลง ใครจะคิดว่าเพื่อช่วยคนในดวงใจ ฉู่หวังกลับยินยอม!
นางเสียใจเพียงใด คำสัญญาว่าจะมีเพียงนางไปชั่วชีวิต นางมอบเรือนร่างให้เขาแล้ว หากไม่ตายก็ต้องแต่งงาน ไม่มีทางเลือกอื่น
แต่วันแต่งงานกลับเป็นวันเดียวกับที่เขารับอนุชายา
ตลอดหนึ่งปีหลังแต่งงาน หั่วหลินเย่ไม่เคยแตะต้องนางแม้แต่น้อย
เขาปฏิบัติต่อนางราวกับเป็นร่างโอสถอย่างแท้จริง
หัวใจบุรุษยังไม่ทันอบอุ่นด้วยความรัก นางกลับตายอย่างง่ายดาย คำสัญญาว่าจะมีเพียงนางไปชั่วชีวิตอะไรกัน ช่างน่าขัน!
อวิ๋นซื่อค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ถอนหายใจแผ่วเบา “ทะลุมิติก็ทะลุมิติสิ อย่างน้อยก็ขอให้ได้ร่างกายที่แข็งแรงหน่อยไม่ได้หรือไง”
เธอเป็นหมอชั้นนำแห่งศตวรรษที่ 21 แต่กลับตายกะทันหันบนโต๊ะผ่าตัด ไม่คิดจะให้ผลบุญดี ๆ กับเธอบ้างหรือไง?
เพียงนอนนิ่งอยู่เช่นนี้ เธอก็รู้สึกได้แล้วว่าร่างนี้เสียเลือดอย่างหนัก
“ถ้าไม่รักษาด่วน หัวใจก็จะล้มเหลว ถึงตอนนั้นฉันได้ตายอีกรอบแน่”
อวิ๋นซื่อฝืนลุกขึ้นนั่ง มือพลันสัมผัสถูกของเย็นชิ้นหนึ่งโดยไม่ตั้งใจ
นางหันไปมอง—
“กล่องปฐมพยาบาล?”
นางหนาวสั่นจนฟันกระทบกัน
เหตุใดที่นี่จึงมีกล่องปฐมพยาบาลจากยุคหลังได้?
อวิ๋นซื่อไม่ทันคิดให้มาก รีบเปิดกล่องก่อน
ข้างในมีถุงเลือดสดสองถุง เลือดเม็ดแดง และกลูโคสอยู่ด้วย
จะรออะไรอีกเล่า!
นางรวบรวมกำลังที่เหลือ ใช้มือข้างเดียวรัดสายห้ามเลือด แล้วเริ่มให้เลือดทางหลอดเลือดดำ
ระหว่างนั้นยังดื่มกลูโคสเพื่อเติมกำลังอยู่บ้าง
เมื่อเลือดไหลเข้าสู่ร่างกาย เรี่ยวแรงของอวิ๋นซื่อก็ค่อย ๆ ฟื้นคืนมาบ้าง
ในที่สุดนางก็มีแรงคิดวางแผนว่าจะทำอย่างไรต่อไป
“คำสัญญาว่าจะมีฉันเพียงคนเดียวอะไรกัน ปากผู้ชายเชื่อถือไม่ได้จริง ๆ! ยังดีที่เจ้าของร่างเดิมไม่ได้พูดเรื่องวัดร้าง และไม่ได้บอกฐานะ ไม่อย่างนั้นผู้ชายสารเลวนั่นคงคิดเล่นงานเธอแน่ ไม่ได้ ฉันต้องหย่ากับเขาเดี๋ยวนี้!”
ไม่เช่นนั้น ร่างเล็ก ๆ นี้คงทนไม่ไหวกับการถูกกรีดเลือดไปเลี้ยงอนุของเขาแน่
……
ในเวลาเดียวกัน แม่นมโจวอยู่ในเรือนของซูอวิ๋นโหรว
นางมองประตูห้องที่ปิดสนิท เดินวนไปมาอย่างกระวนกระวาย
องครักษ์คนสนิทของหั่วหลินเย่เอ่ยเตือนเสียงเย็น “ต่อให้เป็นเรื่องใหญ่เพียงใดก็จงกลั้นไว้ ท่านอ๋องกำลังอยู่กับพระชายารองโหรวเพื่อรักษา หากไปรบกวนเข้า เจ้าจะมีชีวิตกี่ชีวิตมาชดใช้?”
แผ่นหลังของแม่นมโจวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเพราะความหวาดกลัว
ยามดวงตะวันคล้อยไปทางตะวันตก หั่วหลินเย่จึงออกมาในที่สุด “อยู่ข้างในยังได้ยินเสียงโหวกเหวกของบ่าวชราอย่างเจ้า มีเรื่องอะไร?”
แม่นมโจวทรุดเข่าลงดังตุบ ร่างทั้งร่างเกร็งแข็ง “ท่านอ๋อง แย่แล้ว พระชายาถูกส่งกลับไปตั้งแต่เช้า ตอนนี้สิ้นใจแล้วเพคะ!”
ม่านตาของหั่วหลินเย่หดวูบ เขาก้าวยาว ๆ เข้ามา คว้าคอเสื้อของแม่นมโจวขึ้นทันที “บังอาจ! เหตุใดเพิ่งมารายงานเอาป่านนี้!”
“บ่าวชรามาตั้งแต่เช้าแล้ว แต่ท่านอ๋องอยู่กับพระชายารองโหรว บ่าวชราไม่กล้ารบกวนเพคะ”
ก่อนหน้านี้อวิ๋นซื่อก็เคยหมดสติจนเหมือนสิ้นใจมาแล้วครั้งหนึ่ง
คราวนั้นแม่นมโจวเข้ามารายงาน กลับถูกกล่าวหาว่าก่อความวุ่นวาย แล้วถูกองครักษ์คนสนิทลากออกไปโบย
หลังจากนั้น คนทั้งจวนอ๋องต่างก็รู้กันว่า ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็ห้ามรบกวนท่านอ๋องขณะอยู่กับพระชายารองโหรว
“เรื่องใดสำคัญเร่งด่วน เจ้ากลับไม่มีไหวพริบแม้แต่น้อย นังบ่าวแก่เจ้าเล่ห์! ใครก็ได้ ลากนางไปโบย!”
-
เมื่อแสงสนธยาสีแดงฉานสาดเข้ามาจากนอกหน้าต่าง อวิ๋นซื่อก็สะดุ้งตื่น
นางลูบท้องที่หิวจนแฟบ กำลังจะออกไปหาอะไรกิน ประตูก็ถูกถีบเปิดอย่างแรง
หั่วหลินเย่เดินอ้อมฉากกั้น มองอวิ๋นซื่อที่ยืนอยู่ข้างเตียงอย่างมีชีวิตชีวา โทสะเย็นเยียบพลันแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
ยังไม่ตาย!
สตรีผู้นี้หลอกลวงอีกแล้ว!
เขาก้าวพรวดเข้าไป บีบคออวิ๋นซื่ออย่างแรง น้ำเสียงเย็นเยียบราวสายน้ำ “แกล้งตายสนุกมากหรือ?”