ลิขิตสวรรค์ นางหงส์ผงาด

ตอนที่ 1 พระชายาไร้บุตร

4 นาที· 911 คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“ฮูหยินท่านนี้ ท่านเสียเลือดมากเกินไป จึงไม่อาจมีบุตรได้อีก หากยังต้องการรักษาชีวิตไว้ ต่อไปห้ามเสียเลือดอีกเด็ดขาด กลับไปให้คนในครอบครัวบำรุงร่างกายท่านให้ดี จำไว้ให้ขึ้นใจ!”

ท่านหมอถอนมือที่จับชีพจรกลับมา ลูบเคราพลางเงยหน้ามองหญิงสาวตรงหน้าโต๊ะตรวจ

แสงยามเช้าสีเขียวหม่นโอบล้อมด้วยหมอกบาง คลอเคลียสายลมอ่อน พัดชายผ้าคลุมหน้าสีชมพูอ่อนของหญิงสาวที่มาตรวจโรคให้ไหวขึ้น

ใต้ผ้าคลุมหน้า ใบหน้าของอวิ๋นซื่อซีดเผือดราวกับไร้ชีวิต

นางลุกขึ้นอย่างโซเซ ปอยผมข้างขมับสั่นไหวตามปิ่นระย้า เสียงแหบพร่าจนแทบขาดห้วง “ขอบคุณท่านหมอ…กลับไปแล้ว ข้าจะให้คนในครอบครัวช่วยบำรุงร่างกาย”

ยามหันหลัง น้ำตาของอวิ๋นซื่อก็ร่วงหล่น

นางแต่งงานไกลถึงต่างแคว้น ครอบครัวอยู่ห่างออกไปนับพันลี้ ต่างคิดว่านางใช้ชีวิตอย่างมีความสุขสมบูรณ์

ทว่า สามีของนาง บุรุษในฝันของสตรีนับหมื่นแห่งต้าโจว กลับใช้การแต่งงานเป็นข้อต่อรองกับนาง

แม้แต่คนเฝ้าประตูจวนอ๋องฉู่ก็เกลียดนางเข้ากระดูก อยากให้นางตายไปเสียโดยเร็ว

กระทั่งสาวใช้ที่อยู่เคียงข้างนางมาตั้งแต่เล็ก เมื่อไม่กี่วันก่อนก็พลัดตกน้ำจนสิ้นใจ…

“เจ้าไปที่ใดมา?”

นางเพิ่งมาถึงหน้าจวนอ๋อง ย่างเท้าขึ้นบันไดได้เพียงก้าวเดียว

สิ่งที่รออยู่กลับเป็นเสียงซักถามอย่างเกรี้ยวกราดของบุรุษ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าวันนี้โหรวเอ๋อร์ต้องใช้เลือดของเจ้าเป็นยา!”

อวิ๋นซื่อไล่สายตาจากชุดหรูหราขึ้นไป ก่อนหยุดอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาหาที่เปรียบมิได้ของบุรุษผู้นั้น

หยาดน้ำตาที่ยังไม่แห้งในดวงตานางสั่นไหวเป็นระลอก นางเอ่ยเสียงแหบแห้ง “ท่านอ๋อง ข้า…”

“พอแล้ว ไปกรีดเลือดกับข้าก่อน อาการของโหรวเอ๋อร์ยังไม่หาย เจ้าห้ามเที่ยวเตร่จนทำให้เสียเวลาอีก”

หั่วหลินเย่ไม่เปิดโอกาสให้นางปฏิเสธ เขาคว้าข้อมือนางแล้วลากไปยังเรือนของซูอวิ๋นโหรว

ฝีเท้าที่เร่งร้อนทำให้อวิ๋นซื่อต้องวิ่งเหยาะ ๆ ตามไป อาการเวียนศีรษะยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

“ท่านอ๋อง วันนี้ร่างกายข้าไม่สู้ดี ขอ…”

ยังพูดไม่ทันจบ อวิ๋นซื่อก็ทรุดลงกับพื้นอย่างกะทันหัน มือกุมหน้าอก พลางขย้อนอย่างอ่อนแรง

แขนเสื้อกว้างเลื่อนลง เผยให้เห็นผ้าฝ้ายพันแผลที่ข้อมือ นางเคยกรีดข้อมือเพื่อเอาเลือด พันผ้าทับไว้หนาหลายชั้น

หั่วหลินเย่ขมวดคิ้วแน่น ดวงตาหม่นมองคนบนพื้นอย่างไม่พอใจ “เจ้าแสร้งทำอีกแล้วหรือ?”

“วันนี้ร่างกายข้าไม่สบายจริง ๆ ขอไม่ไป…ไม่ไปกรีดเลือดได้หรือไม่” นางกุมหน้าอก เงยหน้ามองเขาทั้งน้ำตาที่ร่วงหล่น

เมื่อสบกับดวงตาของนาง หหว่างคิ้วของหั่วหลินเย่ก็ขมวดแน่นกว่าเดิม

ขณะนั้นเอง สาวใช้ที่คอยรับใช้ซูอวิ๋นโหรวก็วิ่งหน้าตาตื่นพลางร้องเรียก “แย่แล้ว! ท่านอ๋อง พระชายารองโหรวเป็นลมแล้ว! ท่านหมอเทวดาเสิ่นบอกว่าต้องใช้เลือดของพระชายาเป็นยาโดยด่วน!”

สีหน้าของหั่วหลินเย่พลันเย็นชา

เขาคว้าข้อมืออวิ๋นซื่อแล้วกระชากให้นางลุกขึ้น “เมื่อก่อนเจ้าเป็นฝ่ายรับปากเอง ว่าข้าแต่งกับเจ้าแล้ว เจ้าจะใช้เลือดช่วยโหรวเอ๋อร์ บัดนี้เช้าตรู่ก็ออกไปเดินเล่น แล้วยังมาเสแสร้งอีกหรือ? ไปกับข้า!”

อาการเวียนศีรษะของอวิ๋นซื่อหนักขึ้นเป็นระลอก ท้ายที่สุดนางก็ยังถูกลากเข้าไปในเรือนของซูอวิ๋นโหรว

ภายในห้องข้าง อวิ๋นซื่อถูกกรีดข้อมือเอาเลือดเป็นครั้งที่เก้าของเดือนนี้

เมื่อเห็นใบหน้าของอวิ๋นซื่อซีดไร้สีเลือด สีหน้าหั่วหลินเย่ก็ยิ่งย่ำแย่ อารมณ์ประหลาดวูบผ่านดวงตาก่อนจะสงบลงในที่สุด “พาพระชายาลงไป เอาโสมพันปีมาต้มตามธรรมเนียม บำรุงนางให้ดี”

บ่าวไพร่หามอวิ๋นซื่อที่หลับตาสนิทกลับไปถึงห้องของนาง แล้วโยนนางเข้าไปข้างในทันที

ยามนี้แม่นมโจวถือถ้วยน้ำแกงหิมะคางคกที่เคี่ยวด้วยโสมพันปีเข้ามาในห้อง แล้วไล่คนอื่นออกไป

นางปรายตามองอวิ๋นซื่อที่อยู่บนพื้น ก่อนถือถ้วยเดินไปนั่งลงข้างโต๊ะปาเซียนอย่างคุ้นเคย ไขว่ห้างแล้วดื่มน้ำแกงด้วยตนเอง “เจ้าเป็นเพียงสามัญชนจากซีโจวที่ไร้ฐานะ ได้ขึ้นเป็นพระชายาของท่านอ๋องฉู่แห่งต้าโจว ก็ควรแอบยินดีแล้ว ยังคิดจะกินโสมอีกหรือ ฝันกลางวันไปเถอะ!”

แม่นมโจวดื่มน้ำแกงโสมพันปีจนหมดในรวดเดียว จากนั้นเดินไปข้างเตียง แล้วยื่นเท้าเขี่ยอวิ๋นซื่อที่อยู่บนพื้น “นี่ ลุกขึ้นแล้วคลานไปนอนบนเตียงเอง อย่าก่อเรื่องให้พวกเราต้องลำบาก!”

อวิ๋นซื่อที่นอนอยู่บนพื้นมีท่าทางบิดเบี้ยว ใบหน้าซีดขาว นิ่งไม่ไหวติง

“แกล้งตายหรือ? ก็แค่สามัญชนต่ำต้อย ยังจะมาเสแสร้งอะไร!” แม่นมโจวพึมพำด่าทอ มองริมฝีปากไร้สีเลือดของอวิ๋นซื่อแล้วจึงยื่นมือไปอังใต้จมูกโดยไม่รู้ตัว

ไม่มีลมหายใจแล้ว!

แม่นมโจวรู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกบิดเบี้ยว ก่อนจะพุ่งออกจากห้องพลางร้องเสียงหลง “แย่แล้ว! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป