บทที่ 3 หากไม่หย่า ก็มีแต่ตายสถานเดียว!
จิตสังหารเยียบเย็นทำให้อวิ๋นซื่อชะงักงัน นางใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะตั้งสติได้
เห็นอวิ๋นซื่อเงียบงัน หั่วหลินเย่ก็หุบนิ้วทั้งห้าลงอีกครั้ง “ในเมื่อเจ้าชอบแสร้งตายเล่นนัก เปิ่นหวังจะทำให้เจ้ารู้เสียทีว่าความตายจริง ๆ เป็นเช่นไร!”
นัยน์ตาชายหนุ่มแดงก่ำดุจสัตว์ร้ายคลุ้มคลั่ง มือใหญ่เลื่อนลงฉับพลัน บีบลำคอเรียวบางของอวิ๋นซื่อไว้
ลมหายใจของนางถูกช่วงชิงไปในชั่วพริบตา ใบหน้าเล็กซึ่งไร้สีเลือดอยู่แล้วพลันแดงคล้ำ!
“เข้ามาสิ! ถ้ามีปัญญาก็ฆ่าข้า…ซูอวิ๋นโหรวก็ต้องตายด้วย!”
น้ำเสียงแหบพร่าปนคำท้าทาย นางจ้องหั่วหลินเย่โดยไม่หลบสายตา
จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม อวิ๋นซื่อมั่นใจได้ว่าชายตรงหน้าคือใคร
ประกายเย็นชาที่แฝงความเกลียดชังสุดขีดวูบไหวในดวงตา นางมองอีกฝ่ายอย่างท้าทาย
“บังอาจ!”
สตรีที่ว่านอนสอนง่าย ยอมถูกกระทำมาโดยตลอด กลับกล้าพูดเช่นนี้กับเขา
โทสะในดวงตาหั่วหลินเย่ยิ่งทวีขึ้น นัยน์ตาเย็นเยียบลุกโชนด้วยเปลวไฟที่โหมกระหน่ำ
“หลินเย่ หยุดมือ! หากนางตาย อวิ๋นโหรวก็ต้องตายด้วย! รีบปล่อยมือ!”
เสิ่นฉางชิง หมอเทวดาผู้รักษาโรคให้ซูอวิ๋นโหรว ทั้งยังเป็นสหายของหั่วหลินเย่ บุกเข้ามาทันท่วงทีแล้วออกแรงแกะมือเขา
หั่วหลินเย่มองใบหน้าอวิ๋นซื่อที่แดงก่ำ ก่อนคลายมือในชั่วพริบตา อวิ๋นซื่อพลันทรุดลงกับพื้น
นางกุมลำคอที่เขียวช้ำ นอนหอบหายใจเฮือกใหญ่บนพื้น
“อวิ๋นซื่อ เจ้าจะแสร้งอ่อนแอ ออดอ้อนเรียกความสงสาร เปิ่นหวังยังพอทำเป็นมองไม่เห็นได้ หากยังกล้าแสร้งตายอีก เปิ่นหวังจะทำให้สมใจ!”
หั่วหลินเย่หมุนกายจากไปอย่างเย็นชา เมื่อนึกถึงความกังวลที่เกิดขึ้นในใจเพราะถูกนางหลอกเมื่อครู่ เพลิงโทสะก็ยิ่งลุกโหม “คนมา! ปิดประตู เก็บของมีคมทุกชิ้นในห้อง ห้ามพระชายาออกไปแม้แต่ก้าวเดียว!”
อวิ๋นซื่อสงบสติ มองชายหนุ่มสะบัดชายอาภรณ์ ก่อนประตูแกะสลักจะปิดลงดังปัง
แสงสนธยาบนร่างอวิ๋นซื่อแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดโดยสิ้นเชิง
นางพยุงโต๊ะลุกขึ้น ร่างโงนเงนไปสองครั้งกว่าจะยืนมั่นคง
นางตบอกเบา ๆ สูดลมหายใจลึก “ไม่ต้องกลัว หนีไปก่อน ค่อยคิดกันทีหลัง”
ที่แห่งนี้ยกย่องอำนาจราชวงศ์เหนือสิ่งอื่นใด กฎหมายมีไว้ใช้กับสามัญชนเท่านั้น
หากไม่จากไป ไม่หย่า นางต้องตายแน่!
จริงสิ!
บิดามารดาของเจ้าของร่างเดิมส่งคนมาประจำอยู่ในต้าโจว
นางเป็นพระชายา รับผิดชอบดูแลกิจการภายในจวนอ๋อง
เพราะอาการป่วยของซูอวิ๋นโหรว เงินในจวนอ๋องถูกใช้จ่ายราวสายน้ำ บัดนี้แทบไม่เหลือแล้ว
เจ้าของร่างเดิมรักหั่วหลินเย่สุดหัวใจ ทุกครั้งจึงให้สาวใช้ไปนำสัญญาณติดต่อ เพื่อหาคนที่บิดาส่งมา แล้วขอเงิน
นางนำเงินของตระกูลตนมาอุดช่องโหว่ของจวนอ๋องฉู่
เมื่อนึกถึงเรื่องเหล่านี้ อวิ๋นซื่อก็ได้แต่ยกมือขึ้นตบหน้าผากอย่างจนใจ
สตรีโบราณนี่ช่าง…เหลือจะกล่าว
“สาวใช้คนนั้นก็ตายไปแล้ว แล้วสัญญาณอยู่ที่ไหนกัน?” อวิ๋นซื่อหอบหายใจอย่างอ่อนแรง กวาดตามองไปรอบห้องอย่างสับสน
นางค้นทุกซอกมุมที่มองเห็นในห้องแล้ว แต่ก็ยังไม่พบสัญญาณ
ยามนี้ ประตูก็เปิดออก
แม่นมหลี่เช็ดคราบเลือดใต้จมูก พลางลอบคิดว่าโสมพันปีต้นนี้ออกฤทธิ์ชะงัดนัก
นางยกสำรับอาหารหยาบ ๆ เข้ามา วางกระแทกลงบนโต๊ะ แล้วชี้หน้าอวิ๋นซื่อตวาดเสียงกระด้าง “นี่อาหารของเจ้า กินเสีย กินแล้วจะได้บำรุงร่างกาย ท่านหมอเทวดาเสิ่นบอกว่าพรุ่งนี้เจ้าต้องเฉือนเนื้อเอาเลือดไปให้พระชายารองโหรวอีก!”
พรุ่งนี้ยังต้องเฉือนเนื้อเอาเลือดอีกหรือ?
แววตาอวิ๋นซื่อเย็นเยียบ นางหันหลังกลับไป
-
เรือนฟางฮวา
หั่วหลินเย่โอบซูอวิ๋นโหรวไว้ ป้อนยาต้มที่ใช้เลือดของอวิ๋นซื่อเป็นตัวยาให้นาง
“ท่านอ๋อง ข้าไม่สบายเหลือเกิน ไร้เรี่ยวแรงไปทั้งตัว” ซูอวิ๋นโหรวมีใบหน้างดงาม คิ้วขมวดน้อย ๆ นิ้วเรียวอ่อนนุ่มดึงแขนเสื้อหั่วหลินเย่ น้ำเสียงชวนให้ผู้ฟังใจอ่อน
“ไปซื้อโสมพันปีมาอีกหลายต้น” หั่วหลินเย่หันไปสั่งพ่อบ้าน “จริงสิ ระหว่างที่พระชายาถูกกักบริเวณ นางจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับบัญชี เจ้าจัดการบัญชีแทน เงินยังพอหรือไม่?”
พ่อบ้านตอบว่า “ท่านอ๋องโปรดวางพระทัย แม้จวนอ๋องจะมีค่าใช้จ่ายสูง แต่ยามที่กระหม่อมเห็นพระชายาให้เงินบ่าวไพร่ไปจัดซื้อของ ก็ไม่เคยขาดแคลน เงินย่อมพอพ่ะย่ะค่ะ”
หั่วหลินเย่หลุบตาลง เมื่อนึกถึงใบหน้าซีดเผือดของอวิ๋นซื่อ ท้ายที่สุดก็ถอนหายใจ ไม่คิดเอาความเรื่องที่นางจงใจแสร้งตายหลอกตน “ให้เสิ่นฉางชิงเขียนเทียบบำรุงสักหลายขนาน ซื้อยาไปส่งให้พระชายา ต้องเป็นยาที่ดีที่สุด”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความริษยาที่ซ่อนลึกอยู่ในดวงตาซูอวิ๋นโหรวก็เผยออกมา นางเอ่ยเสียงกระเง้ากระงอดว่า “พี่พระชายาช่างดีเหลือเกิน ต่างจากข้าที่เอาแต่สร้างความลำบากให้ท่านอ๋อง”
หั่วหลินเย่มองซูอวิ๋นโหรวด้วยแววตาอ่อนโยน ก่อนปลอบนาง “ดื่มที่เหลือให้หมดด้วย”
หลังพ่อบ้านออกไป เสิ่นฉางชิงก็ตวัดพู่กันเขียนเทียบยาอยู่หลายขนาน
ตอนส่งให้พ่อบ้าน เขายังอดเอ่ยอย่างไม่พอใจไม่ได้ “สตรีสามัญต่ำต้อยเช่นนั้น ร่างกายหยาบกระด้าง ไม่จำเป็นต้องกินของดีถึงเพียงนี้ให้สิ้นเปลืองเงินในจวนอ๋อง เงินของท่านอ๋องไม่ได้หล่นมาจากฟ้า จะสิ้นเปลืองกับคนเช่นนางก็ไม่คุ้ม ยิ่งไปกว่านั้น อาการป่วยของอวิ๋นโหรวก็ใกล้หายดีแล้ว”
พ่อบ้านรับมาเปิดดู พบว่าล้วนเป็นเพียงตัวยาสามัญอย่างพุทราแดงและหวงฉี