สวนชิงจู๋
ชาติก่อนอวิ๋นซื่อเป็นเด็กกำพร้า ก่อนจะพบผู้อุปถัมภ์ ยามหิวขึ้นมานางถึงกับเคยคุ้ยถังขยะ
เมื่อต้องเผชิญกับอาหารที่บ่าวยกมา ซึ่งตักขึ้นมาจากน้ำล้างเศษอาหาร
นางอดทนต่อสถานการณ์ตรงหน้า กินไปสองสามคำอย่างขอไปที แล้วสั่งให้แม่นมหลี่เก็บออกไป
ระหว่างเอนกายนอนพัก นางก็นึกแผนการอันรัดกุมรอบคอบขึ้นมาได้ชุดหนึ่งแล้ว
‘เอี๊ยด—’
รัตติกาลมืดมิด ประตูถูกเปิดออก
อวิ๋นซื่อได้กลิ่นหอมของอาหาร
นางมองตามกลิ่นไป ก็เห็นหั่วหลินเย่
นางสบตาบุรุษผ่านม่านลูกปัดแวบหนึ่ง ความรังเกียจชิงชังในดวงตาแทบปิดบังความคิดที่อยากให้เขาตายเสียเดี๋ยวนั้นไม่มิด
หั่วหลินเย่เห็นนางไม่กระตือรือร้นเหมือนแต่ก่อน ทั้งยังไม่เป็นฝ่ายเข้ามาหาเขาเมื่อเห็นหน้า จึงเอ่ยก่อนว่า “ข้ารู้จากคนที่คอยปรนนิบัติเจ้าว่าเจ้าแทบไม่ได้กินอะไร มานี่ ข้าจะดูเจ้าให้กิน”
ดวงตาอวิ๋นซื่อเจือแววเย้ยหยัน นางหันหน้าหนี “ไม่ละ ข้าไม่หิว”
หั่วหลินเย่เผยสีหน้าไม่สบอารมณ์ ก่อนกวักมือเรียกอวิ๋นซื่อเป็นครั้งสุดท้าย “วันนี้เจ้าแกล้งตายยังไม่พออีกหรือ? มานี่! อย่าทำตัวงอแงอีก ข้าไม่มีอารมณ์มาทะเลาะกับเจ้า”
ทำตัวงอแงหรือ?
ที่แท้เขาคิดว่าการที่ชายาของตนถูกส่งไปต่อชีวิตให้หญิงอื่น แล้วชายาตัวจริงจะมีอารมณ์ขึ้นมาบ้างไม่ได้หรือไง?
อวิ๋นซื่อกำหมัดแน่น รู้สึกว่าจำเป็นต้องปรับแผนเสียใหม่
เมื่อได้นั่งตรงหน้าโต๊ะปาเซียนที่เต็มไปด้วยอาหารเลิศรส อวิ๋นซื่อถึงได้รู้ว่าอาหารที่คนกินเป็นอย่างไร
หั่วหลินเย่นั่งลงตาม มองอวิ๋นซื่อกลับมาเชื่อฟังเหมือนแต่ก่อน สีหน้าจึงผ่อนคลายลงบ้าง “กินช้า ๆ อาหารที่สาวใช้ยกมาล้วนเป็นอาหารบำรุงร่างกาย ยังมีโสมพันปี เจ้าก็ต้องกิน อย่าทำงอแงให้ข้าต้องมานั่งเป็นเพื่อนเจ้าอีก”
อวิ๋นซื่อเกือบสำลักตาย ไฟโทสะพุ่งขึ้นถึงขมับ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าของที่บ่าวเฒ่าพวกนั้นเอามาให้ข้ากิน ล้วนเป็นเศษอาหารที่ควรเทลงถังน้ำล้างเศษอาหาร!”
น้ำล้างเศษอาหารบำรุงร่างกายหรือ? ล้อกันเล่นหรือไร!
แล้วเหตุใดเขาไม่กินเสียเองเล่า?
เส้นเลือดตรงขมับของหั่วหลินเย่ปูดขึ้น เขายกมือฟาดโต๊ะอย่างแรง
ชามตะเกียบที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นกระทบกัน
“พอได้แล้ว! ตั้งแต่สาวใช้ของเจ้าตายไป เจ้าก็พูดเช่นนี้ทุกครั้ง ไม่เบื่อบ้างหรือ? เรื่องที่เจ้าแกล้งตายในวันนี้ ข้าจะยังไม่เอาความ บัดนี้จงกินอาหารให้หมดแต่โดยดี ห้ามเหลือ!”
อวิ๋นซื่อมองหั่วหลินเย่อย่างประหลาดใจ พลันกระจ่างขึ้นมา
ก่อนสาวใช้จะตาย ยังพอซื้ออาหารมาให้เจ้าของร่างเดิมได้บ้าง
แต่หลังจากสาวใช้ตาย ก็ไม่มีใครคอยดูแลเจ้าของร่างเดิมอีก
ก่อนหน้านี้เจ้าของร่างเดิมก็เคยพูดเช่นเดียวกัน ทว่าหั่วหลินเย่ไม่เชื่อแม้แต่น้อย
อวิ๋นซื่อคร้านจะพูดให้มากความ
หลังจากนางกินอิ่มแล้ว หั่วหลินเย่จึงลุกขึ้น
เขามองนางจากที่สูงกว่า แววตาเผยความจนใจต่ออวิ๋นซื่ออยู่หลายส่วน “วันนี้พักผ่อนให้ดี อย่าวิ่งซนอีก พรุ่งนี้ยังต้องกรีดข้อมือเอาเลือดอีกครั้ง โหรวเอ๋อร์ใกล้หายดีแล้ว ถึงตอนนั้นเจ้าก็ไม่ต้องเสียเลือดอีก”
คำพูดเช่นนี้ หั่วหลินเย่พูดมาตั้งแต่ครึ่งปีก่อนแล้ว!
สายตาของอวิ๋นซื่อร้อนแรงดุจเปลวไฟ ราวกับจะเผาผลาญผู้คน
นางยันโต๊ะปาเซียนลุกขึ้น เรียกหั่วหลินเย่ไว้ “ข้าต้องการหย่ากับท่าน”
“เจ้าพูดว่าอะไร?” วันนี้หั่วหลินเย่ก็รู้สึกแล้วว่าอวิ๋นซื่อผิดแปลกไปบ้าง แค่กล้าเรียกชื่อเขาตรง ๆ ก็ว่าไปอย่าง แต่นางยังกล้าเอ่ยเรื่องหย่าอีกหรือ?
ความแข็งกร้าวในแววตาอวิ๋นซื่อแทบทะลักออกมา “หากอยากให้ข้ากรีดเลือดช่วยนาง ก็หย่ากับข้าเสีย มิฉะนั้นนางก็ต้องตาย!”
“เลิกก่อเรื่องเสียที! ตอนนั้นเจ้าใช้ความคิดทุกวิถีทางเพื่อแต่งเข้าจวนข้า บัดนี้กลับมาบอกว่าต้องการหย่ากับข้า? เจ้าคิดหรือว่าหลังหย่าแล้ว สตรีกำพร้าบิดามารดาและไร้ที่พึ่งอย่างเจ้าจะมีชีวิตรอด?”
ความอดทนที่หั่วหลินเย่มีต่ออวิ๋นซื่อในวันนี้เห็นได้ชัดว่าถึงขีดจำกัดแล้ว
ดูถูกใครกัน? อวิ๋นซื่ออดกลั้นความอยากกลอกตาและด่าทอไว้ ทั้งยังไม่กล้าเปิดเผยฐานะที่แท้จริงของตน
นางกลัวว่าคนชั่วเช่นนี้จะไม่ยอมปล่อยมือจากอำนาจของตระกูลอวิ๋น หากไม่หย่ากับนางคงแย่แน่
“หากท่านไม่หย่ากับข้า ก็ปล่อยให้ซูอวิ๋นโหรวตายไปเสีย พรุ่งนี้ไม่ว่าพูดอย่างไร ข้าก็ไม่ให้เลือด!”
เมื่อเห็นว่าพูดคุยกันดี ๆ ไม่สำเร็จ อวิ๋นซื่อจึงทำได้เพียงใช้แผนเดิมของตน
หั่วหลินเย่มีสีหน้ามืดครึ้มอย่างยิ่ง แววตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง “การขับภรรยาออกจากจวนเป็นสิทธิ์ของบุรุษ ส่วนการหย่าร้างคือความเมตตาที่บุรุษมอบแก่สตรี เจ้ามีสิทธิ์เอ่ยปากหรือ? คราวหน้าอย่าให้ข้าได้ยินคำพูดเช่นนี้อีก ส่วนเรื่องจะกรีดเลือดหรือไม่ ก็ไม่ใช่เจ้าจะตัดสินใจได้ ตอนนั้นเจ้ารับปากไว้แล้ว ก็ต้องทำให้ถึงที่สุดและรักษาคำพูด! เมื่อเห็นผลประโยชน์ก็เดินหน้า พอพบความเสียหายกลับคิดถอยหลัง เรื่องง่ายดายเช่นนั้นที่ไหนกัน?”