ในช่วงไม่กี่วันต่อมา เล่อเจาไม่ได้เจอเฉินจิ่งสือเลย
ทั้งที่สองห้องอยู่ชั้นเดียวกัน แถมตอนบ่ายยังต้องไปซ้อมที่สนามกีฬาด้วยกัน แต่กลับไม่เคยเจอกันเลยสักครั้ง
เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายจงใจหลบหน้าเธอ
เธอสงสัยว่าคงเป็นเพราะคราวก่อนแกล้งเขามากเกินไป ก็แค่แตะมือกันนิดเดียวเองไม่ใช่เหรอ……
ขี้อายจริงๆ
พริบตาเดียวก็ถึงวันศุกร์อีกแล้ว เล่อเจาทนไม่ไหวแล้ว ช่วงพักเที่ยงแอบหยิบโทรศัพท์ออกมา กดเข้าไปที่แชทของเฉินจิ่งสือ
[เฉิน เพื่อนร่วมชั้น วันนี้เลิกเรียนมีนัดไหม? กลับบ้านด้วยกันไหม?]
โรงเรียนของพวกเขาไม่เก็บโทรศัพท์ อย่างที่หูลู่หยางพูด: ยังไงก็ปีสุดท้ายแล้ว อยู่ที่ความรับผิดชอบของตัวเอง
ส่งข้อความเสร็จก็ออกไปดูข่าวบันเทิง คิดว่าเฉินจิ่งสือเด็กเรียนดีแบบนี้คงพกโทรศัพท์มาเป็นเครื่องประดับ แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับเร็วขนาดนั้น
[ไม่แน่ใจ]
[อาจต้องช่วยอาจารย์ตรวจการบ้าน]
เล่อเจาตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจว่า “อ้อออ” แต่ไม่ได้คิดจะยอมแพ้
แค่ตรวจการบ้าน เธอรอได้
นั่งเฝ้าที่หน้าประตูก็เด่นเกินไป ไหน ๆ ประตูใหญ่ก็มีทางเดียว เธอจะรอให้เฉินจิ่งสือออกมา ดูสิว่าเขาจะหนีไปไหนได้อีก!
ดังนั้นพอเสียงกระดิ่งเลิกเรียนดังขึ้น เธอก็หยิบกระเป๋านักเรียนวิ่งพรวดออกไป ทำเอาเยี่ยเชี่ยนตกใจ ตะโกนลงมาจากราวบันไดว่า
“เธอเป็นกระต่ายหรือไง! วิ่งเร็วแบบนั้นไปทำไม?”
“เฮ้ย! ไม่กินชานมแล้วเหรอ! โบกมือหมายความว่าไง เธอจะเบี้ยวฉันเหรอ?!”