ย้อนวัยเยาว์สามีซึมเศร้า

ตอนที่ 13 ใครจะอยากพูดกับเธอกัน

6 นาที· 1.3K คำ

ในช่วงไม่กี่วันต่อมา เล่อเจาไม่ได้เจอเฉินจิ่งสือเลย

ทั้งที่สองห้องอยู่ชั้นเดียวกัน แถมตอนบ่ายยังต้องไปซ้อมที่สนามกีฬาด้วยกัน แต่กลับไม่เคยเจอกันเลยสักครั้ง

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายจงใจหลบหน้าเธอ

เธอสงสัยว่าคงเป็นเพราะคราวก่อนแกล้งเขามากเกินไป ก็แค่แตะมือกันนิดเดียวเองไม่ใช่เหรอ……

ขี้อายจริงๆ

พริบตาเดียวก็ถึงวันศุกร์อีกแล้ว เล่อเจาทนไม่ไหวแล้ว ช่วงพักเที่ยงแอบหยิบโทรศัพท์ออกมา กดเข้าไปที่แชทของเฉินจิ่งสือ

[เฉิน เพื่อนร่วมชั้น วันนี้เลิกเรียนมีนัดไหม? กลับบ้านด้วยกันไหม?]

โรงเรียนของพวกเขาไม่เก็บโทรศัพท์ อย่างที่หูลู่หยางพูด: ยังไงก็ปีสุดท้ายแล้ว อยู่ที่ความรับผิดชอบของตัวเอง

ส่งข้อความเสร็จก็ออกไปดูข่าวบันเทิง คิดว่าเฉินจิ่งสือเด็กเรียนดีแบบนี้คงพกโทรศัพท์มาเป็นเครื่องประดับ แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับเร็วขนาดนั้น

[ไม่แน่ใจ]

[อาจต้องช่วยอาจารย์ตรวจการบ้าน]

เล่อเจาตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจว่า “อ้อออ” แต่ไม่ได้คิดจะยอมแพ้

แค่ตรวจการบ้าน เธอรอได้

นั่งเฝ้าที่หน้าประตูก็เด่นเกินไป ไหน ๆ ประตูใหญ่ก็มีทางเดียว เธอจะรอให้เฉินจิ่งสือออกมา ดูสิว่าเขาจะหนีไปไหนได้อีก!

ดังนั้นพอเสียงกระดิ่งเลิกเรียนดังขึ้น เธอก็หยิบกระเป๋านักเรียนวิ่งพรวดออกไป ทำเอาเยี่ยเชี่ยนตกใจ ตะโกนลงมาจากราวบันไดว่า

“เธอเป็นกระต่ายหรือไง! วิ่งเร็วแบบนั้นไปทำไม?”

“เฮ้ย! ไม่กินชานมแล้วเหรอ! โบกมือหมายความว่าไง เธอจะเบี้ยวฉันเหรอ?!”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป