ใกล้จะสิ้นเดือนกันยายน วัชพืชและดอกไม้ป่าริมทางกำลังเบ่งบานเต็มที่ หนามแหลมเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ใต้กลีบดอกไม้ ขีดข่วนขาสั้นของเล่อเจาอย่างแรง
นางร้องออกมาด้วยความตกใจ ร่างกายเซถอยหลังไปสองสามก้าว แล้วล้มลงไปในอ้อมแขนของเฉินจิ่งสือ
เลือดไหลออกมาจากขาที่ขาวเนียนทันที
นางสั่นด้วยความเจ็บปวด จมูกเริ่มปริ๊น ๆ
แม้แต่ดอกไม้ริมทางก็ยังทำร้ายนาง!
ทุกคนเกลียดนางใช่ไหม?
เฉินจิ่งสือประคองข้อศอกของนางจากด้านหลัง ก้มลงมอง ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบย่อตัวลง
“ไม่ต้องมาสนใจฉัน!”
ตอนนี้เล่อเจายังไม่หายโมโห นางโกรธจนยกเท้าจะเตะวัชพืชผืนนั้นอีกครั้ง แต่ข้อเท้ากลับถูกเฉินจิ่งสือจับไว้
“อย่าขยับอีก” สีหน้าเขาจริงจัง น้ำเสียงก็เย็นชา จับขาของนางวางลง ก้มลงตรวจสอบบาดแผล
ขาของนางบอบบางมาก มองเห็นเส้นเลือดเล็ก ๆ ใต้ผิวหนัง ตอนนี้แค่ถูกข่วน เลือดก็ไหลซึมออกมาไม่หยุด
เล่อเจาท้องเต็มไปด้วยความแค้น กระทืบขาอีกครั้ง: “นายไปให้พ้น! ไม่ต้องมาสนใจฉัน!”
กลัวนางจะเตะอีก เฉินจิ่งสือจึงจับข้อเท้านางไว้ใหม่ มองดูบาดแผล แล้วความรู้สึกเสียใจก็พลุ่งขึ้นในใจ
ถ้าตอนนั้นเขาหยุด คงไม่เกิดเรื่องยุ่งยากแบบนี้
นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็ยอมแพ้ ลดเสียงลงเบา ๆ
“เป็นความผิดฉันเอง ฉันพาเธอไปโรงพยาบาล”
เล่อเจาคิดว่าเขาจะพูดอะไร เตรียมจะเถียงกลับ แต่กลับพูดไม่ออกเพราะคำพูดนั้น
นี่เขาขอโทษนางเหรอ?
นางก้มหน้ามองไป เฉินจิ่งสือมีเหงื่อบาง ๆ ที่ปลายจมูก สีปากซีดเล็กน้อย เม้มแน่นเป็นเส้นตรง