ย้อนวัยเยาว์สามีซึมเศร้า

ตอนที่ 14 เหยียบเขา

6 นาที· 1.5K คำ

ใกล้จะสิ้นเดือนกันยายน วัชพืชและดอกไม้ป่าริมทางกำลังเบ่งบานเต็มที่ หนามแหลมเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ใต้กลีบดอกไม้ ขีดข่วนขาสั้นของเล่อเจาอย่างแรง

นางร้องออกมาด้วยความตกใจ ร่างกายเซถอยหลังไปสองสามก้าว แล้วล้มลงไปในอ้อมแขนของเฉินจิ่งสือ

เลือดไหลออกมาจากขาที่ขาวเนียนทันที

นางสั่นด้วยความเจ็บปวด จมูกเริ่มปริ๊น ๆ

แม้แต่ดอกไม้ริมทางก็ยังทำร้ายนาง!

ทุกคนเกลียดนางใช่ไหม?

เฉินจิ่งสือประคองข้อศอกของนางจากด้านหลัง ก้มลงมอง ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบย่อตัวลง

“ไม่ต้องมาสนใจฉัน!”

ตอนนี้เล่อเจายังไม่หายโมโห นางโกรธจนยกเท้าจะเตะวัชพืชผืนนั้นอีกครั้ง แต่ข้อเท้ากลับถูกเฉินจิ่งสือจับไว้

“อย่าขยับอีก” สีหน้าเขาจริงจัง น้ำเสียงก็เย็นชา จับขาของนางวางลง ก้มลงตรวจสอบบาดแผล

ขาของนางบอบบางมาก มองเห็นเส้นเลือดเล็ก ๆ ใต้ผิวหนัง ตอนนี้แค่ถูกข่วน เลือดก็ไหลซึมออกมาไม่หยุด

เล่อเจาท้องเต็มไปด้วยความแค้น กระทืบขาอีกครั้ง: “นายไปให้พ้น! ไม่ต้องมาสนใจฉัน!”

กลัวนางจะเตะอีก เฉินจิ่งสือจึงจับข้อเท้านางไว้ใหม่ มองดูบาดแผล แล้วความรู้สึกเสียใจก็พลุ่งขึ้นในใจ

ถ้าตอนนั้นเขาหยุด คงไม่เกิดเรื่องยุ่งยากแบบนี้

นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็ยอมแพ้ ลดเสียงลงเบา ๆ

“เป็นความผิดฉันเอง ฉันพาเธอไปโรงพยาบาล”

เล่อเจาคิดว่าเขาจะพูดอะไร เตรียมจะเถียงกลับ แต่กลับพูดไม่ออกเพราะคำพูดนั้น

นี่เขาขอโทษนางเหรอ?

นางก้มหน้ามองไป เฉินจิ่งสือมีเหงื่อบาง ๆ ที่ปลายจมูก สีปากซีดเล็กน้อย เม้มแน่นเป็นเส้นตรง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป