เฉินจิ่งสือกำลังเช็ดเหงื่อ มองหลี่อีอีแวบหนึ่ง แล้วก็เดินต่อไปยังห้องเรียน
หลี่อีอีพูดต่อว่า "อาจารย์ฝากบอกอะไรเธอไว้ด้วยนะ!"
ในที่สุดเขาก็หยุดฝีเท้า ดูเหมือนเพิ่งวิ่งเสร็จ อกยังกระเพื่อมเป็นจังหวะเล็กน้อย มองมาทางนี้
"เรื่องอะไร?"
หลี่อีอีพูดตะกุกตะกัก ความจริงแค่อยากเดินกลับห้องเรียนด้วยกัน แต่ไม่รู้จะหาเหตุผลอะไร เลยต้องมั่วขึ้นมาว่าเป็นเรื่องแจกข้อสอบ
"อืม ฉันรู้แล้ว" น้ำเสียงเขายังคงเรียบเฉยเหมือนเดิม
หลี่อีอีประสานมือไว้ด้านหลังอย่างแน่นหนา รวบรวมความกล้าแล้วชี้ไปที่เบาะยางใหญ่ ๆ หลายอันด้านหลัง
"คือว่า เฉินจิ่งสือ ช่วยฉันยกเบาะหน่อยได้ไหม? อาจารย์ให้ผู้หญิงสองคนยก ฉันรู้สึกว่าแบกไม่ไหวเอาเสียเลย..."
เฉินจิ่งสือเหลียวมองไปด้านหลัง เห็นร่างหนึ่งนอนแผ่อยู่บนเบาะนุ่ม แขนทั้งสองข้างกางออก ขากางเกงถูกม้วนขึ้นไปถึงเข่า เผยให้เห็นน่องขาวเนียนห้อยแกว่งไปมาอยู่ที่ขอบเบาะ
อากาศร้อนอบอ้าว เขาเบนสายตาหนี แล้วก็ตอบตกลง
"อือ ฉันช่วยพวกเธอยกให้"
หลี่อีอีดีใจสุดขีด รีบจัดหน้าม้าในจังหวะที่หันตัว
"เพื่อนเล่อเจา ตื่นได้แล้ว! มีคนมาช่วยพวกเรายกอุปกรณ์แล้ว!"
น้ำเสียงเธอสดใสร่าเริง เล่อเจารู้สึกอึดอัดใจขึ้นมาทันที ยกมือขึ้นโบก ๆ
"ได้ ๆ พวกเธอยกไปก่อนเลย ฉันขอนอนต่อแป๊บ เบาะอันนี้เดี๋ยวฉันยกเอง"
ถึงแม้จะไม่อยากมองหลี่อีอีเป็นคู่แข่ง แต่ตอนนี้เล่อเจารู้สึกชัดเจนว่าตัวเองแพ้อย่างราบคาบในการแข่งขันที่ไม่มีอยู่จริง