บนบันไดที่มืดสลัว เฉินจิ่งสือจ้องมองเธอไม่กะพริบตา แสงไฟริบหรี่คล้ายหมู่ดาวร่วงหล่นอยู่ในดวงตาที่จับจ้องของเขา
เล่อเจาเบะปาก ยกนิ้วขึ้นจิ้มหน้าผากเขา “ยืนเหม่ออะไรอยู่! จำได้หรือยัง?”
“อืม” เฉินจิ่งสือหัวเราะเบา ๆ แล้วเงยหน้าถามอีกครั้ง “แล้วแบบไหนถึงเรียกว่าเกลียดล่ะ?”
ในความเข้าใจของเขา คำตรงข้ามของชอบคือไม่แยแส
โลกใบนี้ นอกจากสิ่งที่เขาชอบแล้ว ทุกอย่างที่เหลือ รวมถึงตัวเขาเอง ล้วนไม่สำคัญทั้งนั้น
“นายโง่หรือเปล่า แค่นี้ยังไม่รู้เหรอ?!” เธอกอดอกเดินขึ้นไป พลางช่วยวิเคราะห์ให้เขาไม่หยุด “นายคงรู้จักการชอบใครสักคนใช่ไหม ชอบใครสักคนก็ต้องหวังให้ทุกอย่างของเขาดี มีความสุขทุกวัน ส่วนการเกลียดใครสักคนก็คือหวังให้เขาเจอแต่เรื่องซวย ๆ ทำอะไรก็ไม่มีความสุข แบบนี้เข้าใจหรือยัง?”
เขาเดินตามหลัง พยักหน้าพลางมองปลายผมของเธอที่ไหวไปมา ก่อนทวนอย่างตั้งใจ “ต้องมีความสุขทุกวัน ทุกอย่างต้องดี”
เล่อเจาพยักหน้าอย่างพอใจ “สมกับเป็นเด็กเรียนจริง ๆ เรียนรู้เร็วมาก”
“……”
เฉินจิ่งสือเงียบไป แล้วก้มหน้าลงอีกครั้ง
ทั้งสองกลับเข้าห้อง เธอด่าแม่บ้านด้วยความโมโหอยู่นาน พอสังเกตว่าเริ่มดึกแล้วแต่เขายังไม่ได้กินมื้อเย็น จึงหันหลังลงไปชั้นล่าง ง่วนอยู่ในครัวพักใหญ่ ก่อนยกผัดผักจานหนึ่งกับโจ๊กข้าวฟ่างถ้วยใหม่ขึ้นมา
ที่จริงเล่อเจาเองก็ไม่ถนัดทำอาหาร หลังแต่งงานถึงได้เรียนกับแม่ครัว ตอนนั้นเธอวางแผนอย่างมั่นใจว่าจะฝึกทำอาหารจานเด็ดไว้หลายอย่าง แต่สุดท้ายกลับทำเป็นแค่สองอย่างนี้ โชคดีที่รสชาติไม่เลว ตอนนั้นเพื่ออวดฝีมือให้เฉินจิ่งสือดู เธอถึงกับตั้งใจห่อไปส่งที่บริษัท ติดต่อกันนานกว่าหนึ่งสัปดาห์