“โปรดเข้าใจด้วยนะครับ อย่างไรเสียสถานะของคุณชายก็พิเศษ เราจำเป็นต้องตรวจสอบข้อมูลพื้นฐานของคนที่เข้ามาใกล้ชิดเขา”
เลขาฯ เฉินพูดต่อ “จากข้อมูลที่เราตรวจสอบมา พ่อแม่ของคุณไม่ค่อยกลับบ้าน ไม่มีงานทำ ทั้งยังไม่มีบริษัทหรือโครงการลงทุนในชื่อ มีอสังหาริมทรัพย์ทั้งหมด 4 แห่ง ล้วนอยู่ในเมืองนี้ ไม่มีหนี้สินและไม่มีประวัติอาชญากรรม ผมเข้าใจถูกไหมครับ?”
“แล้วไงคะ?” เล่อเจาจ้องมือตัวเองอย่างสบายอารมณ์ “คุณอยากจะพูดอะไร? จะให้ฉันอยู่ห่างจากเขาหน่อย หรือเตือนว่าอย่ามายุ่งเรื่องครอบครัวพวกคุณอีก?”
เลขาฯ เฉินไม่คิดว่าเจตนาของตัวเองจะชัดเจนขนาดนี้ หรือพูดอีกอย่างก็คือ เธอฉลาดเกินกว่าจะเป็นเด็กสาวที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดตรง ๆ
“ตามแผนของคุณนายผู้เฒ่า หลังคุณชายเรียนจบ จะมีการเปิดเผยสถานะทายาทของเขาต่อสาธารณะ ถึงตอนนั้นเขาก็ต้องเข้าสังคม และคงไม่ได้ติดต่อกับเพื่อนเก่ามากนัก ผมจึงหวังว่าคุณจะเข้าใจ...”
“เข้าใจแล้วค่ะ”
เล่อเจาตัดบทอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะยืดเส้นยืดสาย
“คุณก็แค่อยากบอกให้ฉันรู้จักสถานะตัวเอง ว่าเป็นแค่เศรษฐีใหม่ตัวเล็ก ๆ ที่บ้านไม่มีทั้งเส้นสายและกิจการ ไม่มีทางเข้าไปอยู่ในแวดวงสังคมชั้นสูงของพวกคุณได้ เพราะงั้นก็ทำตัวให้รู้จักกาลเทศะ เรียนจบแล้วอย่ามาตามตื๊อเขาอีก ใช่ไหมคะ?”
“...” เลขาฯ เฉินถึงกับพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง ถึงคำพูดจะตรงไปหน่อย แต่สิ่งที่เธอพูดก็ไม่ผิด “คะ...คุณจะเข้าใจแบบนั้นก็ได้ครับ”