เพียงไม่กี่คำก็ทำให้สีหน้าของแม่บ้านซีดเผือด เสียงแหลมสูงปะปนกับเสียงตวาดเกรี้ยวกราด
“แกเป็นใครกัน! เป็นแค่คนนอกแท้ ๆ ยังคิดจะไล่ฉันออกจากที่นี่อีกเหรอ ฉันอยู่ที่นี่มานานกว่าอายุของแกเสียอีก แกมีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้ฉันไป?”
เธอทำงานอยู่บ้านตระกูลเฉินมาเกือบ 20 ปีแล้ว!
จากแม่บ้านตัวเล็ก ๆ ในตอนแรก จนได้เป็นหัวหน้าแม่บ้าน เดือนหน้าเธอก็กำลังจะเลื่อนตำแหน่งเป็นพ่อบ้านแล้ว แค่คำพูดคำเดียวของอีกฝ่าย เธอก็ต้องลาออกเลยหรือไง?
ทำไมกัน!
แต่ถ้าเสียงบันทึกนั่นถูกเผยแพร่ออกไปจริง ๆ …
ด้วยวิธีการของคุณนายผู้เฒ่า อย่าว่าแต่จะอยู่ในเมืองนี้ต่อได้หรือเปล่าเลย แค่จะออกจากบ้านตระกูลเฉินไปครบสามสิบสองก็ยังเป็นปัญหา…
ให้ตายสิ ก็แค่เด็กผอมกะหร่องคนหนึ่งไม่ใช่หรือไง?!
แม่บ้านจ้องข้อมือเรียวบางของเธอด้วยแววตาอำมหิต ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าสองก้าว แล้วจู่ ๆ ก็ยื่นมือออกไปคว้าโทรศัพท์
เล่อเจาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะลงมือกับเธอตรง ๆ ร่างจึงเซถอยหลังไปหลายก้าวจนแทบยืนไม่อยู่ ขณะที่เล็บของแม่บ้านกำลังจะจิกลงบนข้อมือ มือเรียวยาวที่เห็นข้อนิ้วชัดเจนก็ยื่นเข้ามาเสียก่อน—
มือข้างนั้นคว้าแขนแม่บ้านไว้แน่น ก่อนผลักอย่างแรงจนเธอถอยหลังไปหลายก้าว แล้วร้องโอดโอยล้มลงบนพื้นห้องครัว
เล่อเจารู้สึกว่ามีคนประคองเอวไว้จนยืนได้มั่นคง จากนั้นก็เห็นใบหน้าบึ้งตึงของเฉินจิ่งสือ
หัวใจเธอกระตุกวูบ รีบตั้งหลักแล้วคว้าแขนเขาไว้ “ลงมาทำไมคะ! ยังเวียนหัวอยู่หรือเปล่า?”