เหตุการณ์วุ่นวายนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เฉินเจียยังไม่ทันได้กรีดร้อง ชานมเย็นเฉียบเหนียวหนืดก็ไหลทะลักจากบนหัวลงมาเต็มหน้า
เธอตกใจหดคอลง ดูน่าเวทนาเหมือนไก่ดำที่ตกน้ำ
เพื่อนสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ ต่างหากที่เป็นฝ่ายตั้งสติได้ก่อน ตบโต๊ะลุกขึ้นยืนอย่างแรง——
"แก! แกเป็นใครวะ!"
เล่อเจาเชิดคางขึ้นตลอดเวลา ขมวดคิ้วจ้องเฉินเจีย แล้วโยนถ้วยพลาสติกลงพื้นอย่างแรง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา:
"แม่แกไม่เคยสอนแกเลยหรือไง ว่าการเคารพคนอื่นมันเป็นยังไง?"
เฉินเจียโกรธจนหน้าระเรื่อ ทนไม่ไหว จ้องกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้:
"มันเรื่องอะไรกับแก! แกมีสิทธิ์อะไรมาเทฉัน!"
"เขาเป็นเพื่อนฉัน"
"เพื่อน?! แกคิดว่าฉันโง่หรือไง? ฉันว่าแกล่ะมีจุดประสงค์ซ่อนเร้นมากกว่านะ?" เฉินเจียเหมือนจับได้ว่าเล่อเจามีความลับ ปาดคราบน้ำบนหน้า แล้วยื่นหน้าเข้าไปอย่างได้ใจ: "หรือว่าแกเห็นเฉินจิ่งสือสนิทกับฉันแล้วอิจฉา? ยังไงล่ะ? ไล่ตามเขามานานขนาดนั้น... กลัวฉันจะแย่งไปก่อนหรือไง?"
เล่อเจาหน้าเย็นชาอยู่แล้ว พอได้ยินประโยคนี้ก็กลับยิ้มออกมา กวาดสายตามองเฉินเจียอย่างเหยียดหยาม ยกคิ้วมุมปากโค้ง ใบหน้าที่งดงามกลับยิ่งสดใสขึ้นเพราะความเผ็ดร้อน
"เฉินเจีย ใครให้ความมั่นใจแกขนาดนั้น?"
"ไม่มีกระจก ก็มีน้ำฉี่สิ! แกเป็นแค่ของไม่ควรขึ้นเวที อย่างแกจะมาให้ฉันกลัวได้ยังไง?"
"แก!"
เฉินเจียโกรธจนตัวสั่น อยากให้คนรอบข้างช่วยพูดแทน แต่เธอทั้งตัวเปื้อนโคลน หน้าตาบิดเบี้ยว พอมายืนอยู่ตรงหน้าเล่อเจาก็ดูเหมือนตัวตลกจริงๆ