เยี่ยเชี่ยนรีบมองไปที่เล่อเจา เห็นเธอนั่งจ้องไปทางที่ทั้งสองคนเดินจากไปตลอด มือถือถุงโยเกิร์ตถูกบีบจนล้นทะลักออกมาเปื้อนมือจนเปรอะไปหมด
"เธอไม่เป็นไรใช่ไหม รีบเช็ดมือก่อนเถอะ อย่ามองแล้ว อย่ามองแล้ว"
เหรินเซียวรู้ตัวว่าพูดพลาด ก็เดินเข้าไปขอโทษด้วยท่าทางเก้อเขิน: "อย่าคิดมากนะเจาเอ๋อ คิดว่าทั้งสองคนคงแค่ไปทางเดียวกันก็ได้ ไม่แน่อาจจะไม่ใช่การเดทก็ได้"
ไม่พูดก็ไม่เป็นไร พอพูดจบเล่อเจาก็ระเบิดอารมณ์ทันที โยนถุงโยเกิร์ตลงถังขยะอย่างแรง จากนั้นก็ขยำกระดาษทิชชูแล้วโยนใส่ถังอย่างแรงอีกครั้ง
"ใครจะไปสนใจเขา! เขาจะเดทกับใครก็เดทกับใครสิ เกี่ยวอะไรกับฉัน!"
ทั้งสองคนตกใจ จำได้ว่าเธอเป็นคนไม่คิดเล็กคิดน้อย เป็นคนที่เจอคนน่ารำคาญก็แค่พูดประชดไปตามเรื่อง ยิ่งไปกว่านั้นปากเธอค่อนข้างจัดจ้าน จนอีกฝ่ายพูดไม่ออก แทบไม่เคยเห็นเธอมีอารมณ์รุนแรงแบบนี้มาก่อน
เยี่ยเชี่ยนชี้หน้าเหรินเซียว แล้วทั้งสองคนก็รีบตามเธอไป
หน้ามหาวิทยาลัยมีร้านขายของขบเคี้ยว ทั้งสามคนกวาดซื้อของไปรอบหนึ่ง ตลอดทางเล่อเจาไม่พูดอะไรสักคำ เห็นสีหน้าเธอไม่ดี ทั้งสองคนก็เงียบตาม
หลังจากจ่ายเงินและเดินออกมา ก็เห็นร้านขายทังฮูลี่อยู่หน้าร้าน เยี่ยเชี่ยนจำได้ว่าเธอชอบกินสิ่งนี้ จึงรีบส่งสายตาให้เหรินเซียว แล้วดึงเขาไปซื้อฝั่งตรงข้าม
ทั้งสองคนเพิ่งจะจากไป ก็มีนักเรียนชายคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ ๆ ยกโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างเขิน ๆ แล้วเรียกเธอ: