เสียงที่ดังขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวทำเอาเล่อเจาตกใจจนสะดุ้ง เธอเงยหน้าขึ้นมาอย่างดุดัน ก็เห็นเฉินจิ่งสือยืนอยู่อย่างเงียบ ๆ ข้างหลังเธอ
“......”
โดนจับได้คาหนังคาเขา
เธอรู้สึกเก้ๆ กังๆ ลุกขึ้นยืน แล้วจ้องรองเท้าผ้าใบสีขาวที่ใส่ด้วยปลายเท้าข้างเดียวก่อนจะโกหก:
“ฉันกำลังผูกเชือกรองเท้า เกี่ยวอะไรกับเธอด้วย?”
เฉินจิ่งสือก้มลงมองแวบหนึ่ง ไม่ได้จับผิด และไม่ได้พูดอะไร แค่มองอย่างเงียบ ๆ สายตาทอดไปมาระหว่างเธอกับจักรยาน
เล่อเจารู้สึกเขินอาย หมุนตัวจะเดินหนี แต่พอจะหันหลังกลับไป คนตรงหน้าก็ถามขึ้นมาไม่ทันตั้งตัว:
“บ่ายนี้ ทำไมไม่ตอบข้อความฉัน?”
ใจเธออึดอัดอยู่แล้ว พอได้ยินคำนี้ก็ยิ่งไม่สบายใจ ส่งเสียงหึ ๆ อย่างไม่พอใจ
“เห็นเธอเดินช็อปปิ้งกับคนอื่นคนเดียว ฐานะเพื่อนก็ควรจะรู้จักกาลเทศะ ไม่ไปกวนดีไหมล่ะ!”
เฉินจิ่งสือใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะเข้าใจ แล้วจึงพูดเสียงเบา:
“ไม่ได้ออกเดท”
ห้าคำ สั้นมากจริง ๆ
แม้แต่การอธิบายก็ยังราบเรียบขนาดนี้ ไม่จริงใจเอาเสียเลย
เล่อเจาเริ่มรู้สึกแย่ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองพูดอะไรไปก็ไม่สามารถทำให้เขามีอารมณ์ใด ๆ ได้ เขาเย็นชาเหมือนกำแพง
เฉินเจียเข้าไปไม่ได้ แต่ตัวเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไหร่ ไม่มีอะไรน่ายินดี
เธอ “อ้อ” แล้วก้มหน้าอย่างหมดแรงพูด: “งั้นเธอมาหาฉันมีอะไร? เฉินเจียล่ะ? ไม่ดูแลเธอแล้วเหรอ?”