ทั้งสองเรียนกันจนเลยห้าโมงเย็นไปมาก แสงอาทิตย์ยามเย็นสีแดงฉานส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา เล่อเจาเองก็เก็บของเตรียมกลับบ้าน
ตอนลุกขึ้น เธอกวาดตามองบ้านที่ว่างเปล่า แล้วก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าชีวิตของเฉินจิ่งสือช่างเหงาเกินไปหรือเปล่า กลับบ้านคนเดียว กินข้าวคนเดียว… ถึงเธอจะเป็นแบบนั้นเหมือนกัน แต่อย่างน้อยเล่อเฉิงกั๋วกับคนอื่น ๆ ก็ยังแวะกลับมาหาบ้างเป็นครั้งคราว อีกทั้งเยี่ยเชี่ยนก็แวะมาหาเธออยู่เรื่อย ๆ
ยิ่งคิดให้ดี เฉินจิ่งสือที่โรงเรียนก็ดูเหมือนไม่มีเพื่อนที่สนิทกันเป็นพิเศษเลยสักคน
บางที… คนเก่งก็ต้องโดดเดี่ยวสินะ
คำคมประจำโปรไฟล์คิวคิวสุดเชยประโยคนี้ผุดขึ้นมาในหัวเธออย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่ถ้าไม่ใช่เหตุผลนี้ เธอก็นึกไม่ออกจริง ๆ ว่าจะเป็นอะไรได้อีก…
หรือไม่ก็เขาเป็นทายาทตระกูลเศรษฐีผู้พลัดหลงมาอยู่ข้างนอก พอถึงวันรับปริญญาก็จะมีรถมายบัคยืดตัวเป็นสิบคันมาจอดหน้าโรงเรียน จากนั้นบอดี้การ์ดกลุ่มหนึ่งก็จะเข้าแถวเรียงยาวแล้วตะโกนพร้อมกันว่า—
“ขอต้อนรับคุณชายกลับบ้าน!”
ตอนนั้นพวกตัวประกอบรอบข้างก็จะกรีดร้องกันอย่างไร้สติ ที่แท้ไอ้หนุ่มใส่แว่นสี่ตาธรรมดา ๆ คนนั้นก็คือมังกรผู้ไร้เทียมทานแห่งสังคมชั้นสูงนี่เอง ที่เย็นชามาตลอดหลายปีก็เพราะไม่อยากข้องเกี่ยวกับสามัญชนอย่างพวกเขา
เล่อเจาจินตนาการเรื่องราวใหญ่โตขึ้นมาได้ฉากหนึ่ง จนกลั้นหัวเราะไม่อยู่ แล้วเดินกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี
คงเป็นเพราะเฉินจิ่งสือทำให้เธอเกิดแรงฮึดอยากเรียนขึ้นมา คืนนั้นเธอถึงกับหยิบการบ้านช่วงปิดเทอมมาทำอยู่พักหนึ่งเป็นครั้งแรก ฉินเยว่ตกใจจนรีบหั่นผลไม้มาให้ “เด็กดี อย่าหักโหมนะ กินผลไม้ก่อนแล้วค่อยเรียนต่อ”