“หลบหน้าเธอเหรอ? ทำไมล่ะ?”
ระหว่างต่อแถวรอรับอาหาร เล่อเจาก็เล่าข้อสันนิษฐานของตัวเองให้เยี่ยเชี่ยนฟัง แต่ไม่นานอีกฝ่ายก็รีบปฏิเสธ “ไม่หรอกมั้ง? เธอก็ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย จะหลบหน้าทำไม? หรือเธอคิดมากไปเอง?”
“ฉันก็หวังว่าจะคิดมากไปเอง”
เธอถอนหายใจ ก้มหน้าซบไหล่อีกฝ่าย พลางวิเคราะห์ “แต่สองวันมานี้เขาแทบไม่ออกมาจากห้องเรียนเลย ช่วงพักใหญ่ฉันตั้งใจไปรอที่ระเบียงตั้งยี่สิบนาที ผลคือเขาไม่แม้แต่จะไปเข้าห้องน้ำ”
“หา—นี่เธอโรคจิตหรือไง!” เยี่ยเชี่ยนจุ๊ปาก ก่อนยกถาดอาหารขึ้นแล้วบอกป้าพนักงานโรงอาหารว่า “ขอไก่ผัดพริก แล้วก็หมูผัดพริกหยวกค่ะ”
“ได้แล้ว! นักเรียนจะรับอะไรจ๊ะ?”
ถึงตาเล่อเจาแล้ว เธอยังมัวแต่คิดเรื่องเมื่อครู่อยู่ จึงไม่มีอารมณ์เลือกอาหาร เอ่ยอย่างหมดแรงว่า “เอาเหมือนกันค่ะ”
พอรับอาหารเสร็จ ทั้งสองก็เริ่มหาที่นั่ง บังเอิญว่ามีนักเรียนห้องเดียวกันกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะด้านหน้า พวกเขาโบกมือเรียกทั้งคู่
“เชี่ยนจื่อ เสี่ยวเล่อ! มานั่งตรงนี้สิ!”
เยี่ยเชี่ยนลากเธอเข้าไป พลางปลอบว่า “โธ่ ไม่ต้องกังวลหรอก โรงเรียนเราก็มีแค่นี้ จะไม่เจอกันได้ยังไง? คราวหน้าเจอเขาก็ถามให้รู้เรื่องเลย...”
ยังพูดไม่ทันจบ เธอก็ชะงักฝีเท้า สูดหายใจเฮือกเมื่อมองไปทางประตู
“ให้ตายสิ! พรหมลิขิตชัด ๆ พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา!”
เล่อเจามองตามทิศทางที่เธอชี้ไป—
เฉินจิ่งสือนั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง กำลังกินข้าวเงียบ ๆ คนเดียว