กวาดตามองไปรอบ ๆ การตกแต่งบ้านของเขาเรียบง่ายมาก
ผนังสีโทนเย็น โซฟากับโต๊ะกลางสีดำ พื้นปูพรมสีเทา นอกจากโทรทัศน์แล้ว ในห้องนั่งเล่นก็ไม่มีของให้ความบันเทิงอย่างอื่นอีก
เล่อเจาเปิดขวดน้ำอัดลม พิงโซฟานั่งลงบนพรม ผ่านไปสักพักก็แกะมันฝรั่งทอดมากินอย่างเบื่อหน่าย
ทำไมเขายังไม่ลงมาอีกนะ?
มันฝรั่งทอดใกล้หมดถุงแล้ว เฉินจิ่งสือถึงลงมาจากชั้นบน แก้มแดงระเรื่อเล็กน้อย แขนคล้องกระเป๋านักเรียนไว้ ส่วนมือก็ถือหนังสือเรียนเสริมมาหลายเล่ม
แบบฝึกหัดจำลอง 5 ปี ข้อสอบเข้ามหาวิทยาลัย 3 ปี
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลก
น่ากลัวถึงขนาดผ่านไป 10 ปีแล้ว ปกสีแดงสดเล่มนี้ก็ยังปลุกความทรงจำอันน่าสะพรึงกลัวของเล่อเจาขึ้นมาได้
เฉินจิ่งสือวางหนังสือลง เหลือบเห็นเธอนั่งอยู่บนพื้น จึงหันไปหยิบเบาะรองนั่งจากห้องครัว
“นี่ พื้นเย็นนะ”
เล่อเจาจ้องกองหนังสือ พลางขยับก้นขึ้นเล็กน้อย
“อ้อ วางไว้ตรงนั้นก็ได้”
เขาชะงักไปครู่หนึ่งกว่าจะเข้าใจความหมายของเธอ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ก่อนรีบยัดเบาะรองไว้ใต้ตัวเธอ แล้วเบือนสายตาไปทางอื่นอย่างเก้อเขิน
เล่อเจาบ่นขึ้นมาลอย ๆ “ทำไมไปตั้งนานแน่ะ!”
“……” เฉินจิ่งสือกระแอม “หาข้อสอบน่ะ”
พูดจบ เขาก็หยิบข้อสอบมัดหนึ่งออกจากกระเป๋า วางเรียงตรงหน้าเธอทีละวิชา
“คณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ แล้วก็เคมี อยากทำอันไหนก่อน?”
“……”
เธอไม่อยากทำสักอัน
แต่ในเมื่อเธอตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะตั้งใจพัฒนาคะแนน อีกทั้งไม่อยากทำให้ความหวังของเขาสูญเปล่า เล่อเจาจึงกัดฟันหยิบข้อสอบคณิตศาสตร์ขึ้นมาหนึ่งชุด วางไว้ตรงหน้าอย่างมุ่งมั่นราวกับกำลังจะไปตาย