เสียงพูดคุยโต้ตอบกันลอดเข้ามาถึงหูเล่อเจาไม่ขาดสาย
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงกลุ่มเด็กผู้หญิงที่เห็นบนสนามเมื่อตอนกลางวันและสายตาที่พวกเธอมองเธอ
ความคิดหนึ่งแล่นผ่านเข้ามาในหัว เธอลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหันแล้วเดินเข้าไปหาพวกนั้น
"ที่นายพูดมามันจริงเหรอ?"
เด็กหนุ่มคนนั้นจำเธอได้ว่าเป็นคนที่อุ้มหลี่อีอีมาเมื่อกี้ และดูคุ้นตา คงเป็นเด็กโรงเรียนเดียวกันแน่ ๆ เขาจึงกัดฟันพยักหน้า
"ผมแน่ใจ!"
"แต่ผมแค่เห็นพวกเธอทำตัวน่าสงสัยอยู่ที่สนามนะ ผมไม่ได้บอกว่าพวกเธอทำอะไร!"
เขาพูดยังไม่ทันจบ เล่อเจาก็หมุนตัวเดินออกไปแล้ว โดยไม่สนใจอะไรอีก เธอนึกถึงทิศทางที่กลุ่มคนเหล่านั้นเดินจากไปเมื่อครู่นี้ น่าจะกำลังจะออกจากโรงเรียนแล้ว
ต้องห้ามปล่อยพวกเธอไปเด็ดขาด ที่สนามไม่มีกล้องวงจรปิด ถ้าพวกเธอไปแล้ว เรื่องนี้คงจัดการยาก
แถมเธอยังรู้สึกคลุมเครือว่า เรื่องนี้มันมุ่งเป้ามาที่ตัวเอง...
เธอวิ่งหอบจนมาถึงหน้าตึก กลุ่มเด็กผู้หญิงพวกนั้นกำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่หลังสนามบาสเกตบอล เหลือบเห็นเธอเดินมา ต่างก็แปลกใจเล็กน้อย
หลิวซินกำลังพูดจาไม่จืดกับโทรศัพท์อยู่ ถูกคนข้างตัวดึงเสื้อ แล้วหันมามองทางที่เธอเดินมา ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น "โอ้โห! ไอ้เด็กนี่กล้าตามมาถึงที่นี่เลยว่ะ เอาล่ะ ไม่ต้องพูดแล้ว ถึงเวลาทำงาน!"
อีกด้านหนึ่ง ในห้องพยาบาล
หลี่อีอีเพิ่งจะลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงง ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากด้านนอก เธอยื่นมือไปดึงม่านออก ก็ชนกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของเฉินจิ่งสือพอดี