เฉินเจียอยากจะทำให้ขาตั้งกระโดดสูงหลุด แต่ยังไม่ทันลงมือ ก็ถูกหลิวซินขวางไว้: "เธออยู่ปีไหนแล้ว? ยังเล่นอะไรเด็กๆ แบบนี้อีกเหรอ?"
เฉินเจียไม่ได้สนิทกับเธอเท่าไหร่ ไหนจะต้องขอหน้ามาหลายคนกว่าจะเชิญมาได้ ก็เลยค่อนข้างกลัว ตอนนี้ก็ไม่กล้าเถียง ได้แต่ยิ้มแหยๆ อย่างเคอะเขิน
"แล้วพี่ว่าจะทำยังไงดี?"
"ตั้งแต่จะสั่งสอนนาง ฉันว่าใบหน้านางก็พอใช้ได้ งั้นก็ทำลายมันซะเลยดีกว่า"
หลิวซินล้วงเข็มกลัดหลายอันออกมาจากกระเป๋า กางเข็มเงินบนนั้นให้ตรง แล้วฉวยจังหวะที่ไม่มีใครเห็น ก็ยัดเข้าไปในเบาะรองนุ่มๆ ที่ใช้สำหรับลงสู่พื้นของการกระโดดสูง
เฉินเจียหน้าซีดทันที เริ่มรู้สึกตื่นตระหนก
นางแค่อยากให้เล่อเจาอับอาย แต่เข็มพวกนี้ ถ้าเผลอไปแทงเข้าที่หัว มันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่เอานะ!
"พี่... นี่มันเกินไปหน่อยหรือเปล่า?"
"เกินไป? เกินไปตรงไหน?"
หลิวซินเบิกตาโต พ่นควันออกมาปอยหนึ่ง พูดอย่างดูถูก:
"ชื่อเสียงของฉันประกาศไปแล้ว วันนี้ก็มาเพื่อช่วยเธอจัดการเรื่องให้เรียบร้อย ถ้าคนเลวๆ คนนี้ออกจากโรงเรียนไปทั้งตัวทั้งครบ คนอื่นจะมองฉันหลิวซินยังไง? ต่อไปใครจะยอมฉัน?"
คำพูดนี้ทำให้เฉินเจียตกใจจนสะดุ้ง ไม่กล้าพูดอะไรอีก ได้แต่พาคนกลุ่มนั้นเดินออกจากสนามกีฬาไป
แดดยามบ่ายจ้าเล่อเจาไปตามหาเฉินจิ่งสือก่อน อยากชวนเขามาดูการแข่งขันของตัวเอง
แต่หารู้ไม่ ไปถามหาทั่วจนรู้ว่า เพื่อนร่วมห้องสี่คนหนึ่งท้องเสียขอลาป่วย เดิมทีช่วงวิ่งผลัด 800 เมตรของเขาไม่มีคนลง แถมการแข่งขันของเฉินจิ่งสือเป็นพรุ่งนี้ ครูเลยให้เขาขึ้นแทน