“โอ๊ยๆ แป๊บเดียวเอง เธอไปทำอะไรมาน่ะ?!”
คุณพยาบาลรีบทำแผลให้เธอ ภายในจมูกมีรอยถลอกเล็กน้อย บวกกับอาการเพลียแดดเล็กน้อย ทำให้เลือดกำเดาไหลออกมา
เล่อเจาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง คาดว่าน่าจะเป็นเพราะชนตู้ขายอัตโนมัติเมื่อกี้
เลือดหยุดไหลได้ไม่นาน รองครูใหญ่ฝ่ายปกครองก็รีบมาถึง พอรู้เรื่องราวทั้งหมดก็โกรธจนไฟลุก ทันใดนั้นก็สั่งให้ดึงกล้องวงจรปิดที่สนามกีฬามาดู
ยามรักษาการณ์สีหน้าไม่สู้ดีนัก บอกว่ากล้องเสียมาครึ่งเดือนแล้ว
ใครจะไปรู้ว่าหลิวซินพอได้ยินก็เปลี่ยนสีหน้าทันที ปฏิเสธว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่ได้ไปที่สนามกีฬาด้วยซ้ำ ทำให้ครูใหญ่ฝ่ายปกครองโกรธจนความดันแทบจะขึ้นสมอง
เล่อเจาหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดไฟล์บันทึกเสียงเมื่อกี้โดยตรง
ภายในนั้นมีเสียงของหลิวซินดังออกมาอย่างชัดเจน——
“ก็ฉันเองที่วางไว้ ส่วนใครสั่งให้ฉันทำ……”
“กฎของวงการฉันพูดไม่ได้ แต่เธอไปทำให้ใครโกรธ ตัวเธอเองไม่รู้หรือไง?”
คราวนี้หลักฐานครบถ้วน ครูใหญ่ฝ่ายปกครองโทรศัพท์หารองอธิการบดีของโรงเรียนอาชีวะทันที บอกว่าเรื่องนี้ต้องให้ตำรวจจัดการ ทำให้ฝ่ายนั้นตกใจรีบมายกใหญ่ กดดันให้หลิวซินขอโทษหลี่อีอี
แต่พอหันมามองเล่อเจา หลิวซินกลับไม่ยอม กัดฟันคำราม:“ทำไมล่ะ! ฉันไม่ได้แตะต้องเธอซักหน่อย ยังโดนเธอตบหน้าอีก ฉันจะต้องขอโทษทำไม?!”
“ตอนนั้นเธอถือมีดอยู่ในมือ ฉันเป็นการป้องกันตัว” เล่อเจามองหน้าเธอ พูดทีละคำ:“คนบนสนามบาสเก็ตบอลเห็นหมดว่าเธอเอามีดมาข่มขู่ฉัน”