ถูกคุณหมอที่โรงเรียนพาตัวไปสังเกตอาการอยู่พักใหญ่ จนมั่นใจว่าเลือดกำเดาไหลหยุดจริงแล้ว เล่อเจาถึงได้เดินลงจากตึกมาอย่างสบายอารมณ์
กิจกรรมในสนามจบลงแล้ว แม้กลางวันจะเป็นงานแข่งกีฬา แต่ตอนเย็นทุกคนก็ต้องเรียนวิชาเรียนฟรีตามปกติ เยี่ยเชี่ยนส่งข้อความมาบอกล่วงหน้าแล้วว่าตักข้าวจากโรงอาหารเสร็จแล้ว จะกินในห้องเรียนเลย
กลับมาถึงห้อง เล่อเจายังคงคิดถึงท่าทางของเฉินจิ่งสือเมื่อครู่ เยี่ยเชี่ยนเรียกอยู่ตั้งนานก็ไม่ได้สติ สุดท้ายทนไม่ไหวก็หยิกแก้มเธอเบาๆ: "เฮ้! เลือดกำเดาไหลจนสมองพังไปแล้วเหรอ?"
"ห๊ะ?" เล่อเจารู้สึกตัว รีบกวักข้าวเข้าปากคำใหญ่: "เมื่อกี้ไม่ได้ยิน เธอพูดว่าอะไรนะ?"
"ฉันบอกว่าเมื่อบ่ายเฉินเจียถูกคุณครูเรียกตัวกลับมา" เยี่ยเชี่ยนกัดฟันกรอด โมโหมาก: "ฉันไปสืบที่ห้องพวกเธอมา ไอ้คนชั่วคนนี้มันโยนความผิดทั้งหมดให้หลิวซิน ตัวเองหลุดสะอาดบอกแค่ว่าพาคนมา ไม่รู้เรื่องอะไรด้วยซ้ำ!"
เล่อเจาหมกตา: "ก็รู้อยู่ว่ามันทำแบบนี้..."
คุณครูทุกโรงเรียนก็หวงลูกศิษย์ตัวเอง ช่วงเวลาสำคัญขนาดม.ปลายปีสาม ใครจะอยากยุ่งเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ให้วุ่นวาย ยิ่งเฉินเจียมีการแสดงแบบนั้นด้วย ยังไงก็ต้องร้องไห้ฟูมฟายบอกว่าตัวเองโดนกลั่นแกล้งแน่นอน
เยี่ยเชี่ยนยิ่งคิดยิ่งแค้น: "ครูประจำชั้นพวกมันก็โง่เง่าเอามาก ๆ แค่ตักเตือนปากเปล่าสองสามประโยคแล้วให้เขียนรายงานรับผิดชอบ ฉันไม่เข้าใจเลย มีปัญหาอะไรไหมเนี่ย? หลี่อีอีถูกญาติมารับกลับบ้านไปแล้ว แต่มันยังอยู่โรงเรียนได้อย่างสงบ ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย!"