สรุปแล้วเรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไงกัน?
คนมีฐานะอย่างพวกเขาไม่ใช่ยึดคติว่าใช้ปากได้ก็ไม่ลงมือหรอกหรือ? แค่ไปประชุมครั้งเดียว ทำไมถึงได้แผลมาเยอะขนาดนี้ แถมยังฝืนไม่ยอมไปโรงพยาบาลอีก
เล่อเจามองแล้วรู้สึกปวดใจ แต่สุดท้ายก็อดกลั้นไม่ถาม เธอหยิบยาปฏิชีวนะกับยาแก้อักเสบออกมาอีกครั้ง มองเขากินจนหมดแล้วถึงค่อยโล่งอก
เฉินจิ่งสือจ้องเธอ หลังจากหลับไปหลายวัน ในที่สุดตอนนี้สมองก็เริ่มปลอดโปร่งขึ้น เขาถามเสียงเบา “คุณมาได้ยังไง?”
“ฉันส่งข้อความหาคุณแล้วคุณไม่ตอบ พอดีครูประจำชั้นของคุณบอกให้ฉันเอาเอกสารมาให้ ก็เลยแวะมาเลย” เธอพูดพลางแกว่งโทรศัพท์ “ฉันบอกคุณล่วงหน้าแล้ว คุณก็ไม่ได้ปฏิเสธนี่”
คราวนี้เขาถึงนึกขึ้นได้ว่ามีโทรศัพท์อยู่ จึงเปิดดูคร่าว ๆ พอเห็นข้อความมากมายที่เธอส่งมา ปลายนิ้วที่เลื่อนหน้าจอก็สั่นไหว เขาก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด
“ขอโทษนะ ช่วงนี้ฉันไม่ได้ดูเลย”
“ไม่ต้องขอโทษฉันหรอก”
“คุณไม่รู้จักดูแลตัวเอง ก็ควรขอโทษตัวเองต่างหาก” เล่อเจาพูดเสียงเย็น พลางหยิบเอกสารออกมาแล้วเก็บข้าวของเตรียมกลับ “เอาละ ฉันเอาของมาส่งแล้ว ยาก็กินให้ตรงเวลา ฉันไปก่อนนะ”
เธอโกรธอย่างเห็นได้ชัด
แต่เฉินจิ่งสือกลับเดาสาเหตุไม่ออก
เดิมทีเขาก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว ตั้งแต่เด็กเวลาป่วยก็ฝืนทนมาแบบนี้ เขาคิดอยู่เสมอว่าตัวเองไม่ควรสร้างความวุ่นวายให้ใคร จึงไม่รู้ว่าทำไมเรื่องนี้ถึงทำให้คนอื่นโกรธได้