ฝนบนถนนยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ เล่อเจาเหลือบมองปลายผมที่เปียกชื้น แล้วถึงเพิ่งนึกได้ว่าควรซื้อร่มมาก่อน
รถแล่นไปเรื่อย ๆ เกือบหนึ่งชั่วโมง พอเลี้ยวผ่านหัวมุม ทิวทัศน์สองข้างทางก็เปลี่ยนเป็นกว้างขวางหรูหรา ตรงหน้ามีแต่วิลล่าหลังเดี่ยวสูงตระหง่าน ท่ามกลางอากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝนยิ่งดูเงียบเหงาและวังเวง
“ขับแท็กซี่มาตั้งหลายปี นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ได้มาที่นี่” คนขับกวาดตามองรอบ ๆ ก่อนหันมาถาม “หนูอยู่แถวนี้เหรอ?”
“เปล่าค่ะ” เธอตอบเสียงเบา “หนูมาหาเพื่อนร่วมชั้น”
“โธ่ แบบนี้ลุงก็เข้าไปส่งหนูข้างในไม่ได้แล้วสิ!”
คนขับจอดรถแล้วพยักพเยิดไปทางด้านนอก
“นี่แหละที่อยู่ที่หนูให้มา แต่แถวนี้มีคนเฝ้า ไม่ให้เข้าไป หนูต้องเดินเข้าไปเองแล้วล่ะ”
แม้เล่อเจาจะเคยเห็นที่นี่ในข่าว แต่ก็ยังอดตกตะลึงกับคฤหาสน์ตรงหน้าไม่ได้ อาคารสูงสี่ชั้นรูปร่างคล้ายปราสาทยุโรปตะวันออก รอบ ๆ ยังมีวิลล่ากระจายอยู่อีกหลายหลัง ใหญ่โตจนแทบมองไม่เห็นขอบเขต
เธออดตกใจไม่ได้ แค่พลอยบนรูปปั้นน้ำพุตรงประตูก็ดูมีราคาแพงไม่น้อยแล้ว มิน่าถึงไม่ยอมให้คนนอกเข้ามาตามใจชอบ
ฝนตกหนัก เธอยกกระเป๋านักเรียนขึ้นบังศีรษะ พอลงจากรถก็วิ่งเหยาะ ๆ ไปตลอดทาง แต่พอถึงป้อมยามก็เปียกโชกไปทั้งตัวอยู่ดี
หลังจากบอกจุดประสงค์ที่มา ยามก็โทรหาเลขาฯเฉิน เมื่อได้รับอนุญาต เขาจึงชี้ไปยังวิลล่าหลังในสุด คงเห็นเธอน่าสงสารเลยยื่นร่มให้ด้วย