แทบไม่ต้องคิด เล่อเจาก็รู้ว่าชามกับตะเกียบชุดนั้นไม่ใช่ของเฉินจิ่งสือ
เวลาเขากินข้าวมักมีมารยาทเสมอ ของที่ไม่ชอบก็ไม่เคยเขี่ยทิ้งส่ง ๆ หากคายอะไรออกมาก็จะห่อด้วยกระดาษทิชชู กินเสร็จก็เช็ดโต๊ะให้สะอาดด้วยตัวเอง
เช่นนั้นก็เป็นไปได้แค่เรื่องเดียว
เธอมองพี่เลี้ยงที่หัวเราะจนตัวงออยู่ข้าง ๆ ก่อนเดินตรงไปกดปิดหน้าจอโทรศัพท์
สีหน้าพี่เลี้ยงแข็งค้าง เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจ แต่พอมองเห็นว่าเป็นใครก็ยังลุกขึ้นยืน
“มีธุระอะไรเหรอ?”
เล่อเจาจ้องเตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าถาม “ยังมีข้าวอีกไหม?”
“คุณชายกำลังนอนอยู่ เลยไม่ได้ทำมื้อเย็น” พี่เลี้ยงสังเกตเห็นแววตาของเธอ จึงอธิบายอย่างไม่เป็นธรรมชาติ “ในหม้อ...เป็นของเหลือจากมื้อกลางวัน”
เธอคร้านจะเปิดโปงอีกฝ่าย จึงพยักหน้า
“ได้ งั้นตอนนี้ก็ทำเลย คุณชายตื่นแล้ว จะกินข้าว”
พี่เลี้ยงชะงักไปเล็กน้อย ยังคงใช้สายตาไม่ยอมรับกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่พอเห็นเสื้อเชิ้ตผู้ชายที่เธอสวมอยู่ แววตาก็เปลี่ยนไปทันที
“ได้ รู้แล้ว เดี๋ยวฉันยกไปให้”
เธอทิ้งเมล็ดแตงโมแล้วลุกขึ้น เหลือบเห็นเล่อเจายังยืนอยู่ตรงประตู จึงถามเสียงห้วน “ยังมีธุระอะไรอีกไหม?”
เล่อเจาพิงกรอบประตูมองอีกฝ่าย แล้วเปิดรูปที่พนักงานส่งอาหารส่งมาให้เมื่อวานขึ้นมาเทียบดู รูปไม่ได้ถ่ายติดหน้า แต่รูปร่างกับเสื้อผ้าเหมือนกันทุกอย่าง
เธอเข้าใจแล้ว จึงมองอีกฝ่ายนิ่ง ๆ ก่อนถามขึ้นมาทันที “ยาที่มาส่งเมื่อวาน คุณเอาไปไว้ที่ไหน?”