ภายในลิฟต์มีผู้คนเบียดเสียด เล่อเจายืนอยู่ตรงมุมหนึ่ง พยายามเงยหน้ามองคนข้างกายอย่างยากลำบาก
“เฉินจิ่งสือ! บังเอิญจังเลยนะ...”
ลิฟต์จอดที่ชั้น 2 มีคนเบียดกันออกไป เฉินจิ่งสือขมวดคิ้วน้อย ๆ ก่อนยกมือขึ้นกั้นข้างตัวเธอไว้ แล้วก้มมอง “จะไปชั้นไหน?”
“ชั้น 6 ขอบคุณนะ”
เขาเหลือบมองปุ่มกด เห็นว่าชั้น 6 สว่างอยู่แล้ว จึงไม่ได้กดซ้ำ
วันนี้เล่อเจาสวมกระโปรงลายดอกสีชมพู รวบผมอย่างลวก ๆ เผยให้เห็นต้นคอขาวผ่อง คอเสื้อแต่งระบายเป็นชั้น ๆ แต่เพราะรีบร้อนออกมา ชายคอเสื้อด้านหลังจึงพับพลิกขึ้น เผยให้เห็นลำคอขาวเนียน
เฉินจิ่งสือจ้องอยู่สองวินาที ลังเลว่าจะเอ่ยเตือนดีหรือไม่ ทว่าเธอกลับหันมาพอดี ยิ้มหวานพลางถาม “คุณมาที่นี่เพื่อกินข้าวเหรอ?”
เขารีบเบือนสายตาหนีอย่างลนลาน แล้วขานรับอืมเสียงหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าในอีกครู่ต่อมา
เล่อเจางงไปหมด นี่มันหมายความว่ายังไงกัน?
เฉินจิ่งสือกระแอมอย่างกระอักกระอ่วน “ผมมาเอาแว่น”
แว่นของเขาถูกพวกเธอเผลอทำตกลงไปในหม้อไฟเมื่อสัปดาห์ก่อน จึงส่งไปล้างทำความสะอาด
เล่อเจารู้สึกผิดอยู่หน่อย ๆ รีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที
“เอ่อ คุณกินข้าวหรือยัง? เดี๋ยวไปกินด้วยกันไหม? ฉันเลี้ยงเอง! พอดีฉันยังไม่ได้ขอบคุณคุณอย่างเป็นทางการเรื่องเมื่อวานเลย ว่าไง?”
“ผมกินแล้ว” พอพูดจบเฉินจิ่งสือก็เริ่มนึกเสียใจ แต่ก็เปลี่ยนคำพูดไม่ได้แล้ว จึงเสริมอีกประโยค “ขอโทษนะ”
“โธ่ ไม่เป็นไรหรอก คุณจะขอโทษทำไม...”
เล่อเจาโบกมือพัลวัน ลิฟต์จอดที่ชั้น 5 พอดี ชั้นนี้ส่วนใหญ่เป็นร้านอาหาร ตอนนี้ผู้คนจำนวนมากกำลังเบียดกันออกไป เธอยืนอยู่ตรงประตูลิฟต์จนแทบทรงตัวไม่อยู่