เค้กชิ้นนั้นทำเป็นรูปทรงลูกพีช ขนาดพอดีฝ่ามือ น่ารักมาก
เล่อเจาพอจำได้ราง ๆ ว่าเฉินจิ่งสือชอบของรสพีช ตอนงานแข่งกีฬา น้ำอัดลมที่เขาซื้อให้เธอก็เป็นรสพีชทั้งนั้น
เธอจึงหันไปดึงแขนเสื้อเฉินจิ่งสือเบา ๆ แล้วถามว่า “คุณอยากกินอันนี้ไหม?”
ไหน ๆ ก็ต้องเกาะขาเขาไว้ เอาใจประจบสักหน่อยย่อมจำเป็นอยู่แล้ว
เฉินจิ่งสือมองตามนิ้วของเธอไป คิ้วขมวดเล็กน้อย ของที่นี่ทำไมชิ้นเล็กไปหมด เธอจะกินอิ่มไหมนะ มิน่าถึงได้ผอมขนาดนั้น
เล่อเจารอคำตอบจากเขาไม่ไหว กำลังจะหันหลังเดินจากไป ทว่าเห็นเขายกมือเรียกพนักงานให้ห่อเค้กชิ้นนั้น แล้วก้มหน้าถามอย่างจริงจัง “ชิ้นเดียวพอไหม?”
“...หา?” เธอกะพริบตาปริบ ๆ “พอ...พอแล้วมั้ง”
เขาหมายความว่ายังไงกัน?
เล่อเจางุนงงอยู่บ้าง แต่ไม่นานก็เข้าใจ เพราะเฉินจิ่งสือรับถาดจากมือเธอไปยื่นให้พนักงานเก็บเงินก่อน แล้วควักโทรศัพท์ส่งให้ในจังหวะก่อนเธอจะยกมือห้ามเพียงเสี้ยววินาที
???
ในที่สุดเธอก็ได้สติ รีบห้ามเขาไว้ “เฮ้ย เดี๋ยวก่อน ไม่ต้องจ่ายเงินให้ฉันหรอก!”
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะหยิบโทรศัพท์ออกมา พนักงานก็หรี่ตายิ้มอย่างมีเลศนัย ราวกับจะบอกว่า ‘เข้าใจแล้ว ๆ’ จากนั้นก็รีบสแกนโทรศัพท์ของเฉินจิ่งสือ แล้วห่อของยื่นให้
“ขอให้ทั้งสองทานให้อร่อยนะคะ~”
“……”
เล่อเจาอ้าปากค้างมองเฉินจิ่งสือถือของเดินออกไป ก่อนเขาจะหยิบขนมปังชิ้นหนึ่ง ห่อด้วยกระดาษแล้วยื่นให้เธอ “เอ้า กินสิ”
เธอรับมาอย่างเชื่องช้า กัดไปคำหนึ่ง ลังเลว่าจะคืนเงินให้เขาดีไหม สุดท้ายก็ล้มเลิกความคิดนั้น แล้วหันไปมองร้านชานมข้าง ๆ