เมื่อสติกลับคืนมา เล่อเจาจ้องเพดานอย่างเหม่อลอย
อย่างไรเสียเธอก็ผ่านเรื่องพวกนี้มาแล้วหนหนึ่ง ตอนนี้จึงไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรอีก
เธอไม่ใช่เด็กที่เสียใจจนอยากล้มเลิกเพียงเพราะไม่มีพ่อแม่อยู่ข้างล่างเวทีแล้ว
ไม่มีใครดู เธอก็เต้นเอง จะได้ไม่ต้องเสียค่าตั๋วเปล่า ๆ
พอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วลงมาชั้นล่าง เล่อเฉิงกั๋วก็จัดของใส่ถุงใหญ่ไว้เรียบร้อยแล้ว ปากยังบ่นไม่หยุดว่า “ส่งของระหว่างประเทศช้าเกินไปแล้ว รู้อย่างนี้น่าจะโหลดขึ้นเครื่องมาเอง ของฝากตั้งหลายอย่างเสียหมดแล้ว!”
“โธ่ ไม่เป็นไรหรอก!” ฉินเยว่โบกมือ “ยังมีของดีเหลืออีกตั้งหลายกล่อง เดี๋ยวเอาไปให้เนี่ยนเนี่ยนก็ได้...”
ระหว่างพูด เธอก็เห็นเล่อเจา จึงรีบกวักมือเรียกให้เข้ามา
“มาชิมเร็ว นี่เป็นของที่พวกเราตั้งใจหิ้วมาจากเนปาลเลยนะ!”
เล่อเจาก้มมองขนมในกล่องที่แตกละเอียดจนแทบไม่เหลือชิ้นดี เห็นชัดว่าเป็นของที่คัดทิ้งไว้
“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอปฏิเสธเสียงเบา สายตาจับอยู่ที่กล่องบรรจุภัณฑ์สวยงามในกระเป๋าเดินทาง แล้วจู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า “จริงสิ ปีนี้หนูตั้งใจจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้านศิลปะ สาขานาฏศิลป์ชนเผ่า อีกไม่นานก็ต้องเข้าอบรมเก็บตัวแล้ว คงยุ่งหน่อย เลยบอกพวกคุณไว้ก่อนค่ะ”
ฉินเยว่กำลังหยิบอะไรบางอย่างออกมา พอได้ยินก็ชะงักอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนวางกล่องกลับลงไป
บนกล่องสลักภาษาอังกฤษไว้ เป็นยี่ห้อรองเท้าเต้นรำชั้นนำจากต่างประเทศ
“นี่...ทำไมไม่บอกแม่เร็วกว่านี้ล่ะ เนี่ยนเนี่ยนก็สมัครเข้าอบรมเต้นรำเหมือนกัน แม่ยังอุตส่าห์ซื้อรองเท้าให้เธอ ถ้าบอกแต่แรกแม่คงซื้อมาให้สองคู่แล้ว...”