เช้าวันต่อมา เล่อเจาเห็นข้อความบนโทรศัพท์
เป็นข้อความจากหลี่อีอี
【พี่เล่อ เธอกับหัวหน้าห้องเฉิน…ทะเลาะกันเหรอ?】
【???】
เธองุนงงไปหมด รีบกดเข้าไปตอบกลับ
【เปล่านี่ มีอะไรเหรอ?】
อีกฝ่ายกำลังพิมพ์อยู่นาน หลี่อีอีเองก็ลังเลอยู่เหมือนกัน อย่างไรเสียเธอกับเฉินจิ่งสือก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน
แต่ไม่นาน ความชื่นชอบที่มีต่อเทพธิดาก็เอาชนะทุกอย่างได้ เธอจึงสารภาพความคิดในใจออกไปตามตรง—
【ฉันว่าเฉินจิ่งสือเขา…เหมือนกำลังร่ายมนตร์ใส่เธออยู่】
【หา?!】
เล่อเจาคิดว่าตัวเองยังตื่นไม่เต็มตา แต่พริบตาต่อมาก็เห็นรูปที่อีกฝ่ายส่งมา
ในความมืดมิดยามค่ำคืน รูปของเธอถูกใส่กรอบตั้งอยู่กลางลิ้นชัก
สองข้างวางดอกไม้สดกับเครื่องเซ่นไว้ ส่วนด้านหน้า—
ยังมีเทียนสีแดงอีกสองเล่ม
“……”
เธอนิ่งอึ้งไปหลายวินาที ก่อนโทรศัพท์จะ “เพียะ” ตกใส่หน้า
เดี๋ยวนะ นี่มันอะไรกันเนี่ย!
บ้าเอ๊ย! เขาเพี้ยนไปแล้วหรือไง?!
นี่คิดจะเล่นงานเธอเหมือนคนญี่ปุ่นหรือไง?
ต่อให้เธอทำอะไรผิด ก็ไม่ถึงกับต้องทำกันขนาดนี้ไหม?!
เล่อเจาโมโหจนแทบควันออกหู กดเข้าไปในหน้าต่างแชตของเฉินจิ่งสือทันที แล้วส่งรูปไปให้
【นักเรียนเฉิน ช่วยอธิบายหน่อย?】
ตอนนั้นเป็นเวลาเรียนเสริมตอนเช้า อีกฝ่ายจึงตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
【รู้ได้ยังไง】
เฮ้! ยังกล้าถามกลับอีกเหรอ? เล่อเจากัดฟันพิมพ์
【ไม่ต้องสนว่าไปรู้ได้ยังไง อธิบายมาก่อนว่าทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร?】
เฉินจิ่งสือนั่งตัวตรง เงยหน้ามองไปข้างหน้าอย่างเรียบเฉย
หลี่อีอีพลันรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง รีบก้มหน้าลงอ่านหนังสือ กลัวว่าตัวเองจะโดนร่ายมนตร์ใส่ไปด้วย