วันเกิดของเฉินจิ่งสือในเดือนตุลาคมผ่านพ้นไปอย่างเป็นทางการ เดือนนี้ก็ปิดฉากลง
อากาศเริ่มเย็นลงอย่างจริงจัง โรงเรียนยกเลิกกฎบังคับให้นักเรียนใส่ชุดนักเรียนแล้ว ระหว่างทางเล่อเจาเห็นเสื้อผ้าหลากสีสันอยู่เต็มไปหมด จึงยังรู้สึกไม่ค่อยชินอยู่บ้าง
แต่พอถอด “ชุดนักโทษ” ออกไป ทุกคนก็ดูมีชีวิตชีวากว่าแต่ก่อนมาก
วันนี้เธอมาที่โรงเรียนเพื่อเก็บข้าวของ การเข้าค่ายติวเข้มของนักเรียนสายศิลปะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการตั้งแต่เดือนนี้ ส่วนห้องสายวิทย์ของพวกเธอยังพอไหว แต่ห้องสายศิลป์มีคนหายไปทีละเกือบครึ่งห้อง แค่เดินผ่านถนนใหญ่ไปครู่เดียว เธอก็เห็นคนลากกระเป๋าเดินทางออกจากโรงเรียนไปแล้วหลายคน
หูลู่หยางยกเว้นให้พวกเธอมีเวลาในคาบอ่านหนังสือตอนเช้าหนึ่งคาบ เล่อเจามาสายไปพักหนึ่งแล้ว จึงไม่คิดจะเก็บของมากมาย หยิบหนังสือไปสักสองสามเล่มก็พอ
พอเดินเข้าห้อง เยี่ยเชี่ยนก็กำลังกัดซาลาเปาคำโต มือก็เล่นกล้องโพลารอยด์ถ่ายรูปไปด้วย พอเห็นเธอก็รีบเข้ามาหา “ร่างกายเป็นยังไงบ้าง? ฉันบอกแล้วไงว่าให้ช่วยเอาของกลับไปก็พอ ยังจะอุตส่าห์มาเองอีก”
“โธ่ ดีขึ้นแทบจะหายแล้วละ” เธอยิ้มพลางนั่งลง “ยังไงก็ต้องออกจากโรงเรียนตั้งเดือนหนึ่ง ฉันก็คิดถึงทุกคนเหมือนกัน เลยแวะมาหาหน่อย”
“แหม ๆ ๆ!” เยี่ยเชี่ยนหรี่ตา โน้มเข้ามากระซิบ “คิดถึงทุกคน หรือคิดถึงใครบางคนกันแน่?”
เล่อเจาเอื้อมมือไปจี้เอวเธอ “กินซาลาเปาของเธอไปเลย!”
ทั้งคู่หยอกล้อกันไปมา เพื่อนในห้องอีกสองสามคนก็เข้ามาร่วมวงคุย ต่างพากันบอกว่าอิจฉาที่พวกเธอหนีออกจากโรงเรียนได้ แถมยังพูดอะไรทำนองว่า ถ้าร่ำรวยแล้วอย่าลืมเพื่อนเก่า ต้องกลับมาเยี่ยมกันบ่อย ๆ ด้วย