ผู้จัดการทั้งโมโหทั้งร้อนใจ ถึงกับตบหน้าเธอฉาดใหญ่!
“บอกให้ขอโทษก็รีบขอโทษสิวะ อย่าลากฉันไปตายด้วย!”
หลิวซินนอนร้องโอดโอยอยู่บนพื้น เพิ่งด่าทอไปได้ไม่กี่คำ ก็ถูกชายผมเสยเรียบกระชากตัวขึ้นมาอีกครั้ง มือกดลงบนไหล่ของเธอ หลิวซินเจ็บจนไม่นานก็เริ่มร้องขอชีวิต
เขาปล่อยมือหลังจากผ่านไปพักใหญ่ ก่อนจะมองผู้จัดการด้วยสายตาเย็นเยียบ “ดูแลคนของคุณให้ดี ใครที่ควรหาเรื่องได้ ใครที่ไม่ควรหาเรื่อง จำใส่ใจไว้ให้ดี ถ้ายังหาเรื่องมั่วซั่วอีก คราวหน้าพวกคุณสองคนได้เจอดีแน่”
ผู้จัดการหน้าซีด ไม่กล้าเงยหน้า พูดเพียงว่า “จำไว้แล้วครับ”
“อีกอย่าง เรื่องคนสองคนที่โรงพยาบาล อย่าลืมล่ะ แล้วคุณก็ไม่ต้องมาทำงานอีก รีบไสหัวไปซะ!”
“ครับ...”
ผู้จัดการตบแรงเกินไปจนฟันของหลิวซินหลุดไปซี่หนึ่ง เธออ้ำอึ้งขอโทษ เล่อเจามองสภาพหน้าบวมช้ำของเธอแล้วก็คร้านจะพูดอะไรอีก ชายผมเสยเรียบถึงได้ถอนหายใจโล่งอกอย่างแท้จริง ก่อนจะก้มหัวประจบประแจงแล้วเดินออกไป
ในห้องเหลือเพียงชายสวมสูท ทุกคนมองหน้ากันไปมา ต่างไม่รู้ว่าชายคนนี้เป็นใครกันแน่
เขาค่อย ๆ เดินไปหยุดตรงหน้าเฉินจิ่งสือ แล้วโน้มตัวลงเล็กน้อย ทว่าสายตากลับมองผ่านเลนส์แว่นไปยังเล่อเจาที่อยู่ด้านหลัง
เล่อเจาขมวดคิ้วอย่างระแวดระวัง ก่อนจะได้ยินเขาพูดเสียงเบาว่า
“คุณนายผู้เฒ่าให้ผมมาบอกคุณว่า อย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก ไม่อย่างนั้น...”
เขาไม่ได้พูดต่อ เฉินจิ่งสือหลุบตาลงแล้วพยักหน้า “เข้าใจแล้ว”
สุดท้ายตำรวจไม่ได้มา ชายคนนั้นจัดรถพาทุกคนที่มาร่วมงานกลับบ้าน ก่อนจะขับรถพาทั้งสองคนไปส่งโรงพยาบาลเป็นการส่วนตัว