เพิ่งวางสายไป หูลู่หยางก็ส่งข้อความมาถามว่าพวกเขาอยู่โรงพยาบาลไหน
เดิมทีเล่อเจาตั้งใจจะปฏิเสธ แต่ปลายสายบอกว่าออกเดินทางด้วยรถแล้ว เธอจึงจำต้องบอกตำแหน่งอย่างว่าง่าย ก่อนหันกลับเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย
“เอ่อ... โรงเรียนรู้เรื่องวันนี้แล้วค่ะ คุณครูบอกว่าจะมา คงแค่อยากมาสอบถามสถานการณ์...” เธอรู้สึกผิดอยู่บ้าง จึงก้มหน้าลง “หนูจะลงไปรับเอง พยายามไม่ให้พวกเขาขึ้นมารบกวนคุณนะ!”
เฉินจิ่งสือวางโทรศัพท์ลง มองเธอแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร เพียงกำชับว่า “ข้างนอกหนาว ใส่เสื้อคลุมด้วย”
วันนี้เธอสวมเสื้อบาง ๆ มาแค่ตัวเดียว ไม่ได้เอาเสื้อคลุมมาด้วย
เล่อเจามองตามสายตาของเขาไปยังเสื้อฮู้ดสีดำที่แขวนอยู่บนเก้าอี้ข้างประตู
ความหมายของเขาชัดเจนอยู่แล้ว แต่ก็ยังอธิบายเพิ่มอีกประโยค “ช่วงเปลี่ยนฤดูแบบนี้ ถ้าเป็นหวัดขึ้นมาจะยุ่งเอา”
“ก็จริงนะ” เธอไม่ใช่คนที่ต้องมาทำเกรงใจ จึงหยิบเสื้อขึ้นมาสวมทันที ตอนโผล่พ้นฮู้ดออกมา เธอถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า—
เสื้อตัวนี้ใหญ่เกินไปสำหรับเธอมาก
ชายเสื้อแทบจะคลุมถึงหัวเข่า แขนเสื้อยาวจนห้อยลงมา เธอต้องพับขึ้นสองทบกว่าจะเห็นข้อมือ ที่เสื้อยังมีกลิ่นหอมชวนให้ใจสบายติดอยู่ด้วย เธอจึงเผลอยกขึ้นมาใกล้ปลายจมูกแล้วสูดดม
“หอมจัง... กลิ่นเหมือนตัวคุณเลย”
เฉินจิ่งสือกระแอมเบา ๆ รอจนเธอออกไปอย่างไม่เป็นธรรมชาติแล้วจึงค่อยยกแขนขึ้น สูดดมเสื้อของตัวเองอย่างระมัดระวัง
ตัวเขา...
มีกลิ่นด้วยเหรอ?
เล่อเจาเพิ่งเดินมาถึงหน้าทางเข้าโรงพยาบาล ก็เห็นหูลู่หยางรีบร้อนเดินตรงมาทางนี้ พอเห็นเธอ เขาก็เปิดฉากบ่นทันที