ความคลุ้มคลั่งของเธอเกินกว่าที่ทุกคนจะคาดคิดไปมาก
หลิวซินโกรธจนแทบปวดหัว ข้าวของเสียหายไปตั้งมากมาย ไม่รู้ต้องชดใช้เท่าไร พอทำท่าจะพุ่งเข้าไปยื้อยุดกับอีกฝ่าย ก็ถูกไม้แทงเข้าที่แขนอย่างไม่ทันตั้งตัว
“แม่งเอ๊ย แกคิดจะแทงให้ฉันตายจริง ๆ ใช่ไหม!”
เล่อเจากำไม้ไว้แน่นด้วยสองมือ แผ่นหลังแนบชิดกับประตูใหญ่ กัดฟันเหวี่ยงไม้ออกไปไม่หยุด
“เข้ามาอีกสิ! คอยดูว่าฉันกล้าหรือเปล่า!”
ท่าทางของเธอทำให้หลายคนหวาดกลัว ชายสองคนกัดฟัน ก่อนจะพุ่งเข้าจับแขนเธอไว้คนละข้างแล้วบิดอย่างแรง
เล่อเจาเจ็บจนภาพตรงหน้าขาวโพลน ทรุดลงคุกเข่ากับพื้นทันที
“รีบจัดการเธอสิ!” หลิวซินตะโกน “เดี๋ยวประตูโดนชนพังเข้าให้ รีบลงมือ!”
ไม่นานนัก ด้านนอกก็มีคนมามุงดูไม่น้อย เยี่ยเชี่ยนวิ่งไปหายามรักษาการณ์เพื่อขอกุญแจสำรอง ส่วนเหรินเซียวก็ช่วยชายสองคนนั้นชนประตู
บานประตูเริ่มแตกร้าว แต่ก็ยังไม่ขยับเขยื้อน
“ไม่ได้การแล้ว ประตูนี้แข็งแรงเกินไป!” ซ่งจิ้นมองไปรอบ ๆ อย่างร้อนใจ “หาประแจมา! เอาประแจมาทุบกลอนประตู—”
ยังไม่ทันพูดจบ เสียง “ปัง!” ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
เฉินจิ่งสือยกมือขึ้น ใช้กำปั้นตัวเองทุบกลอนประตู ผิวหนังตรงข้อนิ้วแตกออกทันที แต่เขากลับออกแรงต่อยหนักขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับไม่รู้สึกเจ็บ
“แกบ้าไปแล้วหรือไง!”
ซ่งจิ้นหาประแจมาได้ พอดีกลอนประตูใกล้จะหลุดอยู่แล้ว พอมองมือของเขาอีกที...
ก็แทบเละจนดูไม่ออกว่าเป็นมือ
ทันทีที่ประตูเปิด ทุกคนก็กรูกันเข้าไป ชายสองคนเพิ่งจับแขนเล่อเจาไว้ได้ ก็ยกขาขึ้นคล้ายจะเตะท้องเธอ