เฉินจิ่งสือชะงักไป แววตาฉายความงุนงงอยู่แวบหนึ่ง
เมื่อกี้...เธอด่าใครเพราะโมโหงั้นเหรอ?
เล่อเจาสั่นไปทั้งตัว ก่อนจะถลึงตามองเขาอีกครั้ง
สีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่เขาไม่เอาไหน
“นายโง่หรือไง! มองไม่ออกเหรอว่าเขาจงใจรังแกนายอยู่? นายยังกินลงอีกเหรอ? รู้ไหมว่า...” เธอกัดฟัน ก่อนจะพูดออกมาในที่สุด “รู้ไหมว่าข้าวนี่เป็นของที่เธอกินเหลือ!”
ลูกกระเดือกของเฉินจิ่งสือขยับขึ้นลง แต่เขากลับเงียบงัน
แน่นอนว่าเขารู้อยู่แล้ว
เพราะเขาเคยเจอเรื่องเลวร้ายกว่านี้มาแล้ว เมื่อเทียบกัน เรื่องพวกนี้จึงไม่ถือว่าเป็นอะไร
แต่เขาไม่คิดจริง ๆ ว่าเธอจะโกรธขนาดนี้
ที่จริงแม้แต่เล่อเจาเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่า เธอจะโมโหกับท่าทีของแม่บ้านได้ถึงขนาดนี้
ก่อนมาที่นี่ ตอนเธออ่านข่าวพวกนั้น เธอคิดว่าไม่ว่าความสัมพันธ์ในครอบครัวของพวกเขาจะเป็นอย่างไร ก็ไม่ใช่เรื่องที่คนนอกอย่างเธอจะไปวิจารณ์ เธอเป็นแค่คนมองอยู่ข้างสนามเท่านั้น
แต่พอได้เห็นท่าทีของคนพวกนี้กับตาตัวเอง เห็นเขาถูกปฏิบัติอย่างขอไปทีและถูกรังแก
ชั่วขณะนั้น เธอแทบอยากพุ่งเข้าไปฉีกพวกนั้นเป็นชิ้น ๆ
เฉินจิ่งสือไม่รู้ว่าจะปลอบเธอยังไง จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงลุกไปเปิดลิ้นชักชั้นบนสุดของโต๊ะหนังสือ
ตอนกลับมา ในฝ่ามือมีลูกอมเนื้อนุ่มสอดไส้อยู่เม็ดหนึ่ง เขาเอ่ยเสียงเบา
“อย่าโกรธเลย เดี๋ยวเสียสุขภาพ”
เล่อเจามองดวงตาที่หลุบต่ำของเขาอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนจะถามกลับว่า