เมื่อเล่อเจากลับถึงบ้าน เล่อเฉิงกั๋วกับฉินเยว่ก็กลับมาแล้ว
บนโต๊ะในห้องนั่งเล่นมีอาหารที่ซื้อมาเรียบร้อย ก่อนหน้านี้ตอนที่ครอบครัวทำบ่อปลา คุณย่าของเล่อเจาเป็นคนทำกับข้าวให้ ทั้งคู่ไม่ได้เข้าครัวมานาน อาหารที่ทำออกมาจึงชวนให้กินไม่ลง สุดท้ายก็เลยไปเลือกซื้ออาหารจากร้านกลับมาไม่กี่อย่าง ฉินเยว่กำลังยุ่งกับการตักใส่จาน พอเห็นเธอก็เงยหน้าขึ้นมอง ไม่ได้ถามว่าไปไหนมา เพียงเอ่ยทัก
“กลับมาแล้วเหรอ? รีบไปล้างมือ เตรียมกินข้าวกัน”
เล่อเจาเหลือบมองโทรศัพท์ ทั้งสองคนไม่ได้โทรหาเธอสักสาย ถ้าเธอกลับช้ากว่านี้อีกหน่อย พวกเขาคงลงมือกินกันไปก่อนแล้วกระมัง?
เธอเพิ่งกินขนมปังกับชานมไปหนึ่งแก้ว เลยไม่ค่อยหิว แต่ก็ยังนั่งลงที่โต๊ะอาหาร
ฉินเยว่รีบคีบเนื้อให้เธอชิ้นหนึ่ง พยายามแสดงความรักของแม่ออกมา
เธอไม่ได้ปฏิเสธ ให้มาก็กิน ขี้เกียจจะมาทำท่าเกรงใจอะไร
ระหว่างกินข้าว เล่อเฉิงกั๋วก็ถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “วันนี้ลูกบอกว่าอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยสายศิลปะ อีกสองเดือนก็สอบแล้วใช่ไหม?”
เล่อเจาตอบรับในลำคอ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าพวกเขาคงได้ยินมาจากโจวเนี่ยนเนี่ยน
“คิดดีแล้วหรือยังว่าจะสอบเข้าที่ไหน?”
เธอยังไม่ทันตอบ ฉินเยว่ก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน “แม่จำได้ว่าคะแนนของเสี่ยวเจากับเนี่ยนเนี่ยนพอ ๆ กันใช่ไหม? ได้ยินเนี่ยนเนี่ยนบอกว่าอยากเข้ามหาวิทยาลัย Z เป็นมหาวิทยาลัยระดับปริญญาตรีที่ดีเหมือนกันนะ ถ้าเด็กสองคนสอบติดที่เดียวกันได้ก็คงดีมากเลย!”
เล่อเฉิงกั๋วก็เห็นด้วย เขาเงยหน้ามองเล่อเจา “ลูกคิดว่ายังไง? มหาวิทยาลัย Z อยู่ไกลบ้านเหมือนกัน แต่ถ้าลูกไปกับลูกพี่ลูกน้องก็จะได้ช่วยดูแลกัน ถึงตอนนั้นพ่อจะหาบ้านแถวมหาวิทยาลัยให้พวกหนูอยู่ด้วยกัน จะได้สะดวกสบายขึ้น...”