เล่อเจายิ้มอย่างพึงพอใจ เท้าของเธอแกว่งไปมาบนขาของเขา คนที่นอนอยู่ด้านล่างก็ยิ่งเกร็งขึ้นไปอีก
ที่น่องของเธอถูกพันด้วยผ้าก๊อซเรียบร้อยแล้ว เฉินจิ่งสือช่วยจัดวางขาของเธอให้เรียบร้อย แล้ววางยาต่างๆ เรียงออกมาพร้อมกับกำชับว่า
“แผลห้ามถูกน้ำ ก่อนนอนใช้ตัวนี้ทาซ้ำอีกครั้ง จำได้ไหม?”
“อือ จำได้แล้ว”
สายตาของเธอฉายแววเลื่อนลอย เห็นได้ชัดว่าไม่ได้จำไว้เลย
เฉินจิ่งสือนิ่งเงียบ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปไว้ ตั้งใจจะส่งข้อความเตือนเธอในตอนกลางคืน
พอเงยหน้าชูโทรศัพท์ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าดั้งจมูกเบาลง——
เล่อเจาถอดแว่นตาของเขาออก
เขาตะลึงไปครู่หนึ่ง สายตางุนงงเงยหน้ามอง ขนตาสั่นไหวเล็กน้อย คิดจะยื่นมือไปแย่งแว่นกลับมา
เล่อเจายกมือขึ้น หลบหลังไปนิดหน่อย แต่สายตากลับไม่ยอมละไปจากเขา
จากมุมนี้ เขาหล่อจริงๆ นะ...
เฉินจิ่งสือมีดวงตาแบบท้อฮวย (ตาไม้ดอกท้อ) แต่เพราะเป็นตาสองชั้นที่ไม่ชัด (ตาชั้นใน) แถมยังมีเลนส์หนาทึบคอยบดบัง อีกหนึ่งเมตรมองไปเห็นเพียงจุดดำๆ สองจุดเท่านั้น
อีกทั้งเบ้าตาของเขาลึก ดั้งจมูกสูงและตรง โครงขากรรไกรก็คมชัดสวยงาม ริมฝีปากไม่บาง แต่เพราะเขามักจะเม้มปากแน่นตลอดเวลา ดูแล้วนุ่มนิ่มไปด้วย
เล่อเจากลืนน้ำลาย แล้วขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด
ระยะห่างใกล้เข้ามา ใบหน้าของเฉินจิ่งสือก็แดงก่ำขึ้นมาทันที เขาเอ่ยเสียงต่ำว่า
“เธอทำอะไรน่ะ?”
“ก็มองเธอไง เพื่อน”
สายตาของเธอกล้าหาญและร้อนแรง พลางเอ่ยชมออกมาอย่างอดไม่ได้
“เฮ้ เฉินจิ่งสือ เธอหล่อจริงๆ นะ อย่าใส่แว่นเลยดีกว่า เดี๋ยวต้องมีคนหลงเธอเป็นพรวนแน่ๆ”
แต่เขากลับเพียงฟังเงียบๆ ราวกับไม่สนใจสิ่งเหล่านี้เลย เพราะสายตาพร่ามัว มองเห็นเพียงผมลอนยุ่งของเธอกับแก้มที่ยิ้มแย้ม