เสียงฝนด้านนอกดังขึ้นเรื่อย ๆ เล่อเจากอดของในอ้อมแขนไว้แน่น ก่อนจะอ้าปากอย่างงุนงง
ทำไมจู่ ๆ ถึงถามแบบนี้?
แม้จะไม่เข้าใจ แต่เธอก็พยักหน้า
เฉินจิ่งสือหลุบตาลง ก้าวเข้ามาสองสามก้าว แล้วยื่นมือออกมาอย่างสุภาพ
“ขอดูหน่อยได้ไหม?”
กลัวว่าการปฏิเสธจะทำให้เขาสงสัย อีกอย่างที่บ้านเธอก็มีกระดาษห่อของขวัญเหลืออีกตั้งเยอะ พรุ่งนี้ค่อยเปลี่ยนห่อใหม่ก็ได้ เธอจึงส่งของให้เขาอย่างว่าง่าย
แต่เขาอยากดูไปทำไมกัน?
เฉินจิ่งสือรับของไป สีหน้าเรียบเฉย ขณะถือไว้พินิจอยู่ครู่หนึ่ง แต่ตอนที่กำลังจะส่งคืนให้อีกครั้ง นิ้วมือกลับสั่นวูบอย่างกะทันหัน—
เสียง “เพี๊ยะ” ดังขึ้น กล่องร่วงลงบนพื้นเปียกเป็นคราบน้ำ
เล่อเจาชะงักไป พอได้สติก็รีบก้มลงเก็บ ใช้ชายเสื้อเช็ดคราบน้ำที่เปื้อนอยู่ ทว่ากระดาษห่อของขวัญเปียกชุ่มไปหมดแล้ว แค่ขยำเบา ๆ ไม่กี่ครั้งก็แทบจะขาด
กลัวว่าโลโก้ด้านในจะโผล่ออกมา เธอจึงได้แต่หยุดมือ ยัดของกลับเข้าอ้อมแขนอีกครั้ง สีหน้าเสียดายสุดใจ
เฉินจิ่งสือหลุบตา เอ่ยเสียงเบาว่า “ขอโทษนะ เมื่อกี้แผลฉันเจ็บนิดหน่อย มือเลยลื่น…ของไม่เสียหายใช่ไหม?”
“ไม่เป็นไรหรอก ฉันเองต่างหากที่รับไว้ไม่ทัน”
เล่อเจากอดของไว้แน่น กลัวเขาจะเห็น ทั้งยังไม่ได้คิดทบทวนคำพูดก่อนหน้านี้ของเขาให้ละเอียด เธอรีบหยิบกุญแจมาไขประตู แล้วเอาของไปวางไว้บนตู้ตรงโถงทางเข้า
พอหันกลับมา เธอถึงเห็นว่าเขายังยืนอยู่หน้าประตู เสื้อผ้าข้างหนึ่งเปียกฝนไปหมด เขาก้มหน้าเสียจนมองสีหน้าไม่ชัด