“พูดอะไรแบบนั้น!” เล่อเจาฮึดฮัด “ถ้าไม่มีธุระ ฉันจะเลี้ยงข้าวพวกแกไม่ได้หรือไง?”
เยี่ยเชี่ยนคอยรับอาหารที่ทยอยมาเสิร์ฟ ก่อนคว้าแก้วชานมของเธอมาดูดไปอึกหนึ่ง “ชิ ฉันยังไม่รู้อีกเหรอว่าแกเป็นคนยังไง ขอเดานะ… คงเป็นเพราะเฉินจิ่งสือใช่ไหม?”
“ให้ตายสิ!” เธอยอมแพ้ ยกมือประสานกันทำท่าคารวะอย่างเลื่อมใส แล้วสารภาพออกมาตรง ๆ “พรุ่งนี้ก็วันเกิดเขาแล้ว ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าจะซื้ออะไรให้ ถึงได้อยากให้พวกแกช่วยออกความเห็นหน่อย”
“ของขวัญเหรอ? งั้นก็ให้ตัวแกเองไปเลยสิ—อุ๊บ!”
เล่อเจาคีบเนื้อย่างที่สุกแล้วชิ้นหนึ่งยัดเข้าปากเธออย่างรวดเร็ว ขัดจังหวะคำพูดต่อจากนั้นที่เด็กไม่ควรฟัง
“พูดให้มันดี ๆ หน่อย! เวลากระชั้นชิดแล้ว ทางที่ดีต้องซื้อให้ได้ภายในบ่ายนี้!”
เธอชูนิ้วขึ้นนับให้ทั้งสามคนดู แล้วสั่งว่า “เอาละ คนละ 5 อย่าง พูดให้ครบก่อนค่อยเริ่มกิน”
เนื้อจานแรกย่างเสร็จพอดี เป็นช่วงที่อร่อยที่สุด ทั้งยังมีเวลาจำกัด ทั้งสามคนจึงเริ่มเค้นสมองกันอย่างหนัก ซ่งจิ้นเชี่ยวชาญเรื่องนี้อยู่แล้ว เลยเสนอมาได้สามอย่างอย่างรวดเร็ว แต่ส่วนใหญ่เป็นต่างหู ห่วงหู สร้อยคอแบรนด์ดังอะไรทำนองนั้น
เล่อเจาลองจินตนาการของพวกนั้นไปอยู่บนตัวเฉินจิ่งสือ… อืม…
จากหนุ่มเรียนเก่งผู้เย็นชา กลายเป็นหนุ่มเท่สายแบรนด์เนมงั้นเหรอ?
แปลก ๆ แฮะ
เยี่ยเชี่ยนเองก็คิดแต่เรื่องเสื้อผ้ากับรองเท้า พอเห็นเนื้อย่างใกล้ถูกสองคนนั้นแบ่งกันกินจนหมด เหรินเซียวก็รู้สึกว่าตัวเองไม่เคยตั้งใจเรียนขนาดนี้มาก่อน เขารีบทบทวนของใช้ที่เฉินจิ่งสือใช้เป็นประจำ