ย้อนวัยเยาว์สามีซึมเศร้า

ตอนที่ 70 ย้อนกลับไปหาสามีผู้หม่นหมองในวัยเยาว์

6 นาที· 1.4K คำ

เมื่อมองผ่านตาแมวเห็นเธอหันหลังเดินกลับบ้าน หัวใจของเฉินจิ่งสือก็ค่อย ๆ เย็นชืดลง เขาหันหลังเดินขึ้นชั้นบน

เธอไปแล้ว

กลับบ้านแล้ว

อืม ก็ควรเป็นแบบนี้ แบบนี้ถึงจะถูก

เขากลับเข้าห้องแล้วนั่งลง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลงเล็กน้อย ฟังเสียงฝนด้านนอกอย่างอ่อนล้า

ใบไม้ร่วงปลิวพันปนกับลมกระโชก ราวกับเสียงคำราม พัดกระแทกหน้าต่างตรงหน้าไม่หยุด

ดวงตาดำสนิทค่อย ๆ ลืมขึ้น ราวกับหน้าต่างอีกบานที่ถูกปกคลุมด้วยสายฝน

เขาหุนหันเกินไปเอง

แค่ได้รับความใส่ใจก็ดีใจจนออกนอกหน้า ความเห็นใจและความสนิทสนมเพียงน้อยนิดที่เธอมีให้ ก็เป็นแค่สิ่งที่หยิบยื่นให้ตามใจนึก

หันไปเมื่อไรก็ให้ใครก็ได้

เธอรักอิสระมาตั้งแต่เกิด ทั้งใจกว้างและไม่ยึดติด เขาควรเข้าใจตั้งนานแล้ว

ควรพอได้แล้ว…

ฝนยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ คล้ายมีเสียงบางอย่างดังกรอบแกรบอยู่ชั้นล่าง เฉินจิ่งสือนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ เหม่อมองหน้าต่างตรงหน้า เนิ่นนานก็ไม่ขยับ

จนกระทั่งจู่ ๆ ก็มีเสียงคุ้นหูดังขึ้นจากด้านนอก

“เฉินจิ่งสือ!”

ร่างเขาพลันแข็งทื่อ เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว

เล่อเจาจับบันไดปีนไว้ เท้าข้างหนึ่งเหยียบอยู่บนขอบหน้าต่าง ผมเปียกชุ่มแนบศีรษะ ดวงตาสุกใสกระจ่างมองเขาผ่านกระจก

เพียงไม่กี่วินาที เฉินจิ่งสือก็รู้สึกว่าเลือดในกายกำลังเดือดพล่าน ร้อนระอุ ดวงตาไม่อาจรักษาความสงบนิ่งอย่างเคยได้อีก เขามองเธออย่างตกตะลึง พูดอะไรไม่ออกสักคำ

“ยืนเหม่อทำไม?”

เล่อเจายิ้ม พลางยกมือเคาะกระจกหน้าต่างตรงหน้าเขา “ยังไม่เปิดให้ฉันอีกเหรอ ข้างนอกหนาวมากนะ”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป