เมื่อมองผ่านตาแมวเห็นเธอหันหลังเดินกลับบ้าน หัวใจของเฉินจิ่งสือก็ค่อย ๆ เย็นชืดลง เขาหันหลังเดินขึ้นชั้นบน
เธอไปแล้ว
กลับบ้านแล้ว
อืม ก็ควรเป็นแบบนี้ แบบนี้ถึงจะถูก
เขากลับเข้าห้องแล้วนั่งลง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลงเล็กน้อย ฟังเสียงฝนด้านนอกอย่างอ่อนล้า
ใบไม้ร่วงปลิวพันปนกับลมกระโชก ราวกับเสียงคำราม พัดกระแทกหน้าต่างตรงหน้าไม่หยุด
ดวงตาดำสนิทค่อย ๆ ลืมขึ้น ราวกับหน้าต่างอีกบานที่ถูกปกคลุมด้วยสายฝน
เขาหุนหันเกินไปเอง
แค่ได้รับความใส่ใจก็ดีใจจนออกนอกหน้า ความเห็นใจและความสนิทสนมเพียงน้อยนิดที่เธอมีให้ ก็เป็นแค่สิ่งที่หยิบยื่นให้ตามใจนึก
หันไปเมื่อไรก็ให้ใครก็ได้
เธอรักอิสระมาตั้งแต่เกิด ทั้งใจกว้างและไม่ยึดติด เขาควรเข้าใจตั้งนานแล้ว
ควรพอได้แล้ว…
ฝนยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ คล้ายมีเสียงบางอย่างดังกรอบแกรบอยู่ชั้นล่าง เฉินจิ่งสือนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ เหม่อมองหน้าต่างตรงหน้า เนิ่นนานก็ไม่ขยับ
จนกระทั่งจู่ ๆ ก็มีเสียงคุ้นหูดังขึ้นจากด้านนอก
“เฉินจิ่งสือ!”
ร่างเขาพลันแข็งทื่อ เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว
เล่อเจาจับบันไดปีนไว้ เท้าข้างหนึ่งเหยียบอยู่บนขอบหน้าต่าง ผมเปียกชุ่มแนบศีรษะ ดวงตาสุกใสกระจ่างมองเขาผ่านกระจก
เพียงไม่กี่วินาที เฉินจิ่งสือก็รู้สึกว่าเลือดในกายกำลังเดือดพล่าน ร้อนระอุ ดวงตาไม่อาจรักษาความสงบนิ่งอย่างเคยได้อีก เขามองเธออย่างตกตะลึง พูดอะไรไม่ออกสักคำ
“ยืนเหม่อทำไม?”
เล่อเจายิ้ม พลางยกมือเคาะกระจกหน้าต่างตรงหน้าเขา “ยังไม่เปิดให้ฉันอีกเหรอ ข้างนอกหนาวมากนะ”