เล่อเจาได้สัมผัสมุมมองจากความสูง 185 เซนติเมตรเป็นครั้งแรกในชีวิต แต่ยังไม่ทันได้ดื่มด่ำกับมันนานนัก เขาก็ก้มตัวลงแล้ว เท้าทั้งสองข้างของเธอจึงแตะพื้นอย่างมั่นคง
เฉินจิ่งสือยังคงก้มตัวอยู่ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “ปล่อยมือได้แล้ว”
เธอถึงเพิ่งได้สติ เพราะตกใจจึงยังคว้าเส้นผมของเขาไว้แน่น รีบปล่อยมือแล้วลูบเบา ๆ สองทีอย่างรู้สึกผิด
“ขอโทษนะ เมื่อกี้ตกใจไปหน่อย ไม่ได้ดึงจนเจ็บใช่ไหม?”
เขาไม่ตอบ หันไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อคลุมออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วเดินกลับมาห่อร่างเธอไว้ เสียงฟังดูอู้อี้
“ผมไปส่งคุณกลับบ้าน”
ทั้งคู่เปียกฝนกันมา แถมเธอยังอยู่ข้างนอกตั้งนาน ต้องรีบกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
เล่อเจาถูกเขาห่อจนเหมือนข้าวต้มมัด กำลังจะบอกว่าอย่าทำเสื้อเขาเปียก แต่พออ้าปาก จู่ ๆ ก็จามออกมาเสียก่อน
สีหน้าเฉินจิ่งสือเคร่งขรึมลง เขาก้มลงติดกระดุมให้เธอโดยไม่ฟังคำทัดทาน แล้วพาเธอลงไปข้างล่าง
เธอเดินตามอย่างว่าง่าย ก่อนออกจากประตูยังถามเสียงเบาอีกครั้ง “เฉินจิ่งสือ คุณยังไม่สบายใจอยู่หรือเปล่า?”
“ไม่แล้ว” เขากางร่ม คราวนี้ดึงเธอเข้ามาในวงแขนโดยไม่ลังเล ด้ามร่มก็เอียงไปทางเธอเกือบครึ่งหนึ่ง
เล่อเจาเหลือบเห็นไหล่เขาที่เปียกฝน จึงอยากยื่นมือไปปรับร่มให้ตรง แต่ตัวเองถูกห่อแน่นจนขยับไม่ได้ ทำได้เพียงล้มเลิกอย่างจนใจ
ยังดีที่บ้านทั้งสองหลังอยู่ใกล้กัน เดินไม่กี่ก้าวก็ถึงหน้าประตูแล้ว