ย้อนวัยเยาว์สามีซึมเศร้า

ตอนที่ 71 ย้อนกลับไปหาสามีผู้หม่นหมองในวัยเยาว์

6 นาที· 1.3K คำ

เล่อเจาได้สัมผัสมุมมองจากความสูง 185 เซนติเมตรเป็นครั้งแรกในชีวิต แต่ยังไม่ทันได้ดื่มด่ำกับมันนานนัก เขาก็ก้มตัวลงแล้ว เท้าทั้งสองข้างของเธอจึงแตะพื้นอย่างมั่นคง

เฉินจิ่งสือยังคงก้มตัวอยู่ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “ปล่อยมือได้แล้ว”

เธอถึงเพิ่งได้สติ เพราะตกใจจึงยังคว้าเส้นผมของเขาไว้แน่น รีบปล่อยมือแล้วลูบเบา ๆ สองทีอย่างรู้สึกผิด

“ขอโทษนะ เมื่อกี้ตกใจไปหน่อย ไม่ได้ดึงจนเจ็บใช่ไหม?”

เขาไม่ตอบ หันไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อคลุมออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วเดินกลับมาห่อร่างเธอไว้ เสียงฟังดูอู้อี้

“ผมไปส่งคุณกลับบ้าน”

ทั้งคู่เปียกฝนกันมา แถมเธอยังอยู่ข้างนอกตั้งนาน ต้องรีบกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

เล่อเจาถูกเขาห่อจนเหมือนข้าวต้มมัด กำลังจะบอกว่าอย่าทำเสื้อเขาเปียก แต่พออ้าปาก จู่ ๆ ก็จามออกมาเสียก่อน

สีหน้าเฉินจิ่งสือเคร่งขรึมลง เขาก้มลงติดกระดุมให้เธอโดยไม่ฟังคำทัดทาน แล้วพาเธอลงไปข้างล่าง

เธอเดินตามอย่างว่าง่าย ก่อนออกจากประตูยังถามเสียงเบาอีกครั้ง “เฉินจิ่งสือ คุณยังไม่สบายใจอยู่หรือเปล่า?”

“ไม่แล้ว” เขากางร่ม คราวนี้ดึงเธอเข้ามาในวงแขนโดยไม่ลังเล ด้ามร่มก็เอียงไปทางเธอเกือบครึ่งหนึ่ง

เล่อเจาเหลือบเห็นไหล่เขาที่เปียกฝน จึงอยากยื่นมือไปปรับร่มให้ตรง แต่ตัวเองถูกห่อแน่นจนขยับไม่ได้ ทำได้เพียงล้มเลิกอย่างจนใจ

ยังดีที่บ้านทั้งสองหลังอยู่ใกล้กัน เดินไม่กี่ก้าวก็ถึงหน้าประตูแล้ว

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป