แสงไฟในห้องนั่งเล่นอบอุ่น เล่อเจาเอนกายอยู่ตรงที่วางแขนของโซฟา มองเฉินจิ่งสือเป่าโจ๊กขาวในช้อนแล้วเป่าอีกครั้งแล้วครั้งเล่า
ใบหน้าด้านข้างของเขามีโครงกระดูกชัดเจน สันจมูกโด่งตรง แว่นเลนส์หนาเตอะวางอยู่บนนั้น แต่ก็ยังบดบังแววตาจดจ่อจริงจังไม่ได้
เธอมองอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะอดเตือนเสียงเบาไม่ได้
“เฉินจิ่งสือ ถ้าเป่าต่อไปอีก โจ๊กก็เย็นหมดพอดี”
“……”
เฉินจิ่งสือหันมามอง สายตายังคงสงบนิ่ง ทว่ามือที่จับช้อนกลับกำแน่น
“อ้าปาก”
เล่อเจาอ้าปากรับโจ๊กเข้าไป ปลายลิ้นสัมผัสได้ถึงรสหอมละมุนเหนียวนุ่ม เธออดชื่นชมไม่ได้ว่าฝีมือทำอาหารของเขาดีจริง ๆ จึงกะพริบตาปริบ ๆ รอให้เขาป้อนคำที่สอง
พอเหลือบมอง มือของเขาดูเหมือนจะสั่นเล็กน้อย
พอถึงคำที่สอง เฉินจิ่งสือก็มีประสบการณ์ขึ้นมาแล้ว เขาเป่าเบา ๆ แค่ครั้งเดียวก่อนจะยื่นช้อนมาถึงริมฝีปากเธอ
แต่ช้อนกลับสั่นแรงกว่าเดิมเสียอีก
“……”
เล่อเจาเพิ่งนึกขึ้นได้ช้า ๆ ว่า…
เขา…
กำลังประหม่างั้นเหรอ?!
มองดูให้ดี สีหน้าของเขาแทบไม่ต่างจากปกติ เพียงแต่แขนเกร็งตึง ส่วนใบหูก็แดงระเรื่อผิดปกติอยู่หน่อย ๆ
เธอนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย
ที่แท้เฉินจิ่งสือวัย 18 ปีก็ใสซื่อขนาดนี้เลยเหรอ!
แต่หาได้ยากที่จะเห็นเขาเป็นแบบนี้ อีกทั้งโจ๊กในปากก็อร่อยเหลือเกิน เธอจึงขี้เกียจเปิดโปงเขา ปล่อยให้เขาป้อนทีละช้อนแบบนั้น ไม่นานโจ๊กขาวหนึ่งชามก็หมดเกลี้ยง
“อิ่มหรือยัง” เฉินจิ่งสือหยิบกระดาษทิชชูแผ่นหนึ่งวางลงบนมือเธอ มองเธอเช็ดปากเสร็จแล้วจึงรับกระดาษไปทิ้งลงถังขยะ