ย้อนวัยเยาว์สามีซึมเศร้า

ตอนที่ 72 หวนคืนสู่วัยเยาว์ของสามีผู้หม่นหมอง

6 นาที· 1.4K คำ

แสงไฟในห้องนั่งเล่นอบอุ่น เล่อเจาเอนกายอยู่ตรงที่วางแขนของโซฟา มองเฉินจิ่งสือเป่าโจ๊กขาวในช้อนแล้วเป่าอีกครั้งแล้วครั้งเล่า

ใบหน้าด้านข้างของเขามีโครงกระดูกชัดเจน สันจมูกโด่งตรง แว่นเลนส์หนาเตอะวางอยู่บนนั้น แต่ก็ยังบดบังแววตาจดจ่อจริงจังไม่ได้

เธอมองอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะอดเตือนเสียงเบาไม่ได้

“เฉินจิ่งสือ ถ้าเป่าต่อไปอีก โจ๊กก็เย็นหมดพอดี”

“……”

เฉินจิ่งสือหันมามอง สายตายังคงสงบนิ่ง ทว่ามือที่จับช้อนกลับกำแน่น

“อ้าปาก”

เล่อเจาอ้าปากรับโจ๊กเข้าไป ปลายลิ้นสัมผัสได้ถึงรสหอมละมุนเหนียวนุ่ม เธออดชื่นชมไม่ได้ว่าฝีมือทำอาหารของเขาดีจริง ๆ จึงกะพริบตาปริบ ๆ รอให้เขาป้อนคำที่สอง

พอเหลือบมอง มือของเขาดูเหมือนจะสั่นเล็กน้อย

พอถึงคำที่สอง เฉินจิ่งสือก็มีประสบการณ์ขึ้นมาแล้ว เขาเป่าเบา ๆ แค่ครั้งเดียวก่อนจะยื่นช้อนมาถึงริมฝีปากเธอ

แต่ช้อนกลับสั่นแรงกว่าเดิมเสียอีก

“……”

เล่อเจาเพิ่งนึกขึ้นได้ช้า ๆ ว่า…

เขา…

กำลังประหม่างั้นเหรอ?!

มองดูให้ดี สีหน้าของเขาแทบไม่ต่างจากปกติ เพียงแต่แขนเกร็งตึง ส่วนใบหูก็แดงระเรื่อผิดปกติอยู่หน่อย ๆ

เธอนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย

ที่แท้เฉินจิ่งสือวัย 18 ปีก็ใสซื่อขนาดนี้เลยเหรอ!

แต่หาได้ยากที่จะเห็นเขาเป็นแบบนี้ อีกทั้งโจ๊กในปากก็อร่อยเหลือเกิน เธอจึงขี้เกียจเปิดโปงเขา ปล่อยให้เขาป้อนทีละช้อนแบบนั้น ไม่นานโจ๊กขาวหนึ่งชามก็หมดเกลี้ยง

“อิ่มหรือยัง” เฉินจิ่งสือหยิบกระดาษทิชชูแผ่นหนึ่งวางลงบนมือเธอ มองเธอเช็ดปากเสร็จแล้วจึงรับกระดาษไปทิ้งลงถังขยะ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป