ตอนแรกที่ได้ยินว่าจะนั่งรถบัสไปเมืองข้างเคียง เล่อเจาก็เตรียมตัวมาอย่างดี ทั้งขนม เครื่องดื่ม แถมยังพกแบตเตอรี่สำรองความจุสูงมาด้วย
มีอย่างเดียวที่ลืม นั่นคือยาแก้เมารถ
ตั้งแต่เรียนจบประถม เธอก็ไม่ได้ขึ้นรถบัสอีกเลย ไม่คิดว่าผ่านมาหลายปีแล้ว ความรู้สึกอึดอัดจากผู้คนแน่นขนัดและรถที่โคลงเคลงจะยังย้อนกลับมาเหมือนฝันร้าย
เยี่ยเชี่ยนพอจะสังเกตเห็นว่าเธอไม่ค่อยสบาย จึงเดาสาเหตุได้ทันที
“ทำไมหน้าเธอซีดขนาดนี้ เมารถหรือเปล่า ไม่สบายไหม?”
“ไม่เป็นไร” เล่อเจาสูดหายใจลึกแล้วโบกมือ “ขอพักแป๊บหนึ่ง คงเพราะอากาศไม่ถ่ายเทน่ะ”
ตอนนี้รถขึ้นทางด่วนแล้ว จะเปิดหน้าต่างตามใจเหมือนเมื่อกี้ก็ไม่ได้ เยี่ยเชี่ยนเลยสลับที่นั่งกับเธอ นั่งริมทางเดินจะได้เหยียดขาให้สบายขึ้น
แต่ความคลื่นไส้ในท้องกลับยิ่งรุนแรง เล่อเจาขดตัวงอตัวเป็นกุ้ง ไม่อยากสร้างความลำบากให้คนอื่น จึงตั้งใจอดทนจนถึงจุดพักรถ แล้วค่อยไปถามอาจารย์ว่ามียาแก้เมารถไหม
ส่วนโจวเนี่ยนเนี่ยนตอนนี้กลับเงียบไป หันไปคุยกับเพื่อนร่วมชั้น ไม่รู้ว่าแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นหรือเปล่า เล่อเจาก็ขี้เกียจเดา
โชคดีที่คนส่วนใหญ่บนรถก้มหน้าเล่นโทรศัพท์กัน ไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ
เล่อเจาเอาหน้าผากพิงพนักเก้าอี้ข้างหน้า เลื่อนดูวิดีโอเพื่อเบี่ยงเบนความรู้สึกไม่สบาย ทว่าอยู่ ๆ ก็มีคนเดินเข้ามาใกล้แล้วนั่งยองลงข้างเธอ
“ไม่สบายหรือเปล่า?”
เยี่ยเชี่ยนขยับเข้ามากระซิบ แล้วรีบตอบแทนก่อน “หัวหน้าห้อง เธอเมารถน่ะ”