โจวเนี่ยนเนี่ยนรู้ว่าเล่อเจาเป็นคนรักอิสระ อารมณ์ดีก็พูดด้วยไม่กี่คำ อารมณ์ไม่ดีก็ไม่แม้แต่จะปรายตามอง
แต่เพราะถูกลุงกับป้าสะใภ้คอยพร่ำสอนมาตั้งแต่เด็ก เธอจึงยอมคนอื่นเสมอ มีของดีอะไร ขอแค่คนอื่นอยากได้ เธอก็ยกให้ทันที
ท่าทีเมินเฉยแบบนี้ เธอเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก
โจวเนี่ยนเนี่ยนไม่ได้ใส่ใจ คิดว่าคงมีใครทำให้เล่อเจาอารมณ์ไม่ดีอีกแล้ว จึงยังคงชวนคุยแล้วขยับเข้าไปหา
“พี่ลูกพี่ลูกน้อง วันนี้พี่แต่งหน้าหรือเปล่า รองพื้นพี่เนียนมากเลย ยี่ห้ออะไรเหรอ? ฉันก็อยากซื้อแบบเดียวกับพี่บ้าง”
พอได้ยินคำพูดนี้ เล่อเจาก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
ชาติที่แล้วเธอไม่เคยสังเกตเลยหรือว่าโจวเนี่ยนเนี่ยนชอบเลียนแบบเธอขนาดนี้? ตอนเด็กก็ชอบซื้อเสื้อผ้าแบบเดียวกับเธอ โตขึ้นมาก็ชอบใช้เครื่องสำอางยี่ห้อเดียวกับเธอ ถ้าเข้าเรียนมหาวิทยาลัยแล้วมีแฟน จะไม่เลียนแบบไปถึงเรื่องนั้นด้วยหรือไง...
จู่ ๆ เล่อเจาก็รู้สึกคลื่นไส้ น้ำเสียงเย็นชาลง “ฉันไม่ได้แต่งหน้า แล้วเธอผิวแห้ง ใช้ยี่ห้อเดียวกับฉันเดี๋ยวก็เป็นคราบ”
สีหน้าของโจวเนี่ยนเนี่ยนชะงักไปเล็กน้อย เธอมองไปรอบ ๆ อย่างกระอักกระอ่วน พอเห็นว่าไม่มีใครสนใจทางนี้ จึงพูดเอาใจต่อ
“อ๋อ... อย่างนี้นี่เอง พี่ผิวดีจัง ฉันอิจฉาพี่จริง ๆ”
“...”
เล่อเจาหลับตาลง ไม่พูดอะไรอีก
จำเป็นด้วยเหรอ?
จะเอาใจเธอออกนอกหน้าขนาดนี้
ต้องการอะไรกันแน่?
ชาติที่แล้วเล่อเจายังไม่เข้าใจอะไร คิดแค่ว่าโจวเนี่ยนเนี่ยนสูญเสียทั้งพ่อแม่และญาติพี่น้อง พอมีพี่ลูกพี่ลูกน้องวัยไล่เลี่ยกันอยู่ตรงหน้า ก็ย่อมอยากสนิทด้วยเป็นธรรมดา แต่พอโตขึ้น เธอถึงได้มองออกว่าบางเรื่องในใจคนเป็นอย่างไร โจวเนี่ยนเนี่ยนทำเหมือนคอยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ ทว่าความจริงล่ะ?