เหรินเซียวกำลังเล่นเกมอยู่ พอเห็นสายตาของอีกฝ่าย เขาก็หันกลับไปมองโจวเนี่ยนเนี่ยนที่ยืนตัวแข็งเป็นหุ่นไม้
อ้าว นี่ไม่ใช่น้องสาวลูกพี่ลูกน้องคนสวยของเสี่ยวเจาหรอกเหรอ?
อยากทำความรู้จักกับเขาสินะ?
บนหน้าจอโทรศัพท์ปรากฏเอฟเฟกต์ถูกสังหาร เหรินเซียวจึงปิดเกมไปดื้อ ๆ แล้วลุกขึ้นยืนอย่างอารมณ์ดี
“ได้สิ หัวหน้าห้อง งั้นเธอมานั่งตรงนี้เลย”
ไม่ใช่แค่ให้เขาดื่มน้ำ ยังช่วยจับคู่ให้ด้วย
หัวหน้าห้องนี่ใจถึงจริง ๆ หมอนี่แหละเพื่อนที่เขาจะคบด้วย!
พอนั่งลงที่เบาะแถวหลัง โจวเนี่ยนเนี่ยนยังไม่ทันได้เปิดปาก เหรินเซียวก็ยื่นมือไปหาเธอเสียก่อน
“สวัสดี น้องสาวลูกพี่ลูกน้อง ฉันเป็นเพื่อนของเสี่ยวเจา ชื่อเหรินเซียว เรียกพี่เซียวก็ได้”
“……”
โจวเนี่ยนเนี่ยนฝืนใจยื่นมือไปจับกับเขา ยิ้มอย่างเกร็ง ๆ
“สวัสดีค่ะพี่เซียว”
เยี่ยเชี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ กลั้นจนปวดท้อง ไหล่กระตุกเป็นพัก ๆ สุดท้ายจึงเอาเสื้อคลุมหัวไว้ หัวเราะจนแทบชัก
สมแล้วที่ตัวซวยของผู้หญิงเจ้าเล่ห์คือคนหัวทึบ!
วันนี้เธอได้ดูเรื่องสนุกจนจุใจจริง ๆ!
เดิมทีเหรินเซียวก็เป็นคนช่างพูดอยู่แล้ว กำลังกลุ้มใจว่าไม่มีใครยอมคุยด้วย พอเจอโจวเนี่ยนเนี่ยนเข้าก็เปิดฉากชวนคุยทันที
ที่จริงเขาหน้าตาดีทีเดียว ทั้งสูงและร่าเริงสดใส จัดเป็นหนุ่มหล่อสายตะวันฉาย แต่ทำไมถึงไม่มีเสน่ห์กับสาว ๆ มาตลอดหลายปี? ความจริงแล้วเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับหน้าตาเท่าไรนัก
ต้นเหตุสำคัญคือเขามีความฉลาดทางอารมณ์ต่ำมาก พออ้าปากก็พูดแต่เรื่องไม่เข้าท่า