เช้าวันถัดมา เล่อเจากินได้น้อยลงอย่างเห็นได้ชัด
เยี่ยเชี่ยนรู้ว่าเมื่อวานเธอยัดบะหมี่กรอบไปตั้ง 4 ซอง ก็หัวเราะกุมท้องอยู่นาน แถมยังล้อว่าติวกันแบบนี้ เจ้าของซูเปอร์มาร์เก็ตคงยิ้มจนหลับฝันดีทุกวัน
เล่อเจาคร้านจะสนใจ ทั้งคู่เดินเอื่อย ๆ ไปโรงอาหาร เธอไม่ค่อยหิว จึงซื้อเพียงนมถั่วเหลืองมาหนึ่งแก้ว พอจิบไปคำหนึ่ง เยี่ยเชี่ยนก็ขยับเข้ามากระซิบอีกครั้ง «รู้หรือเปล่า? เฉินเจียกลับมาเรียนแล้ว»
เล่อเจาไม่แสดงสีหน้า «กลับมาก็กลับมาสิ ก่อนหน้านี้ครูฟางก็แค่บอกให้หยุดเรียนหนึ่งสัปดาห์ ไม่ได้ไล่ออกสักหน่อย»
ครูฟางเป็นครูใหญ่ฝ่ายปกครองของโรงเรียน อายุห้าสิบกว่าแล้ว เป็นผู้หญิงที่ชอบทำหน้าบึ้ง ดูน่าเกรงขามโดยไม่ต้องโกรธ ได้ยินว่าครั้งหนึ่งแค่พูดไม่กี่ประโยคก็อบรมนักเรียนชายจนร้องไห้ ทุกคนเลยแอบลือกันว่าเธอมาเกิดใหม่เป็นจงขุยหรือเปล่า ถึงได้กดดันคนขนาดนี้
«ช่วงนี้ครูฟางเข้มงวดเรื่องรักในวัยเรียนมากนะ คราวก่อนจับได้คาหนังคาเขา ฉันยังนึกว่าจะไล่ออกจริง ๆ ซะอีก!» เยี่ยเชี่ยนทำหน้าไม่พอใจ «ได้ยินว่าตอนนั้นโดนเรียกผู้ปกครองด้วย หวังว่าจะเจอเรื่องหนัก ๆ บ้าง»
เล่อเจาไม่ได้คิดอะไรมาก ขอแค่เรื่องนี้ไม่พัวพันถึงเฉินจิ่งสือก็พอ
«ช่วงนี้แกระวังตัวหน่อยนะ อย่าให้เธอหาเรื่องอีก»
เห็นเยี่ยเชี่ยนทำหน้าจริงจัง เล่อเจาก็ยิ้ม ก่อนจะดื่มนมถั่วเหลืองจนหมด แต่กลับรู้สึกหิวขึ้นมาอีก จึงเอื้อมไปหยิบซาลาเปาของอีกฝ่ายมายัดเข้าปาก