เหลือเวลาอีกสิบกว่านาทีก่อนหมดช่วงพักยาว
เล่อเจารีบลงบันไดไปยังห้องเรียนของเฉินเจีย แล้วสุ่มเรียกคนที่เดินผ่านมาคนหนึ่งไว้
“สวัสดี เฉินเจียห้องพวกเธออยู่ไหม?”
เด็กสาวคนนั้นเหลือบมองเข้าไปในห้องแล้วส่ายหน้า “เมื่อกี้ยังนั่งอยู่ที่โต๊ะเลย อาจจะไปห้องน้ำแล้วมั้ง เธอมีธุระอะไรหรือเปล่า?”
“ไม่มีอะไร ขอบใจนะ”
เล่อเจายิ้มพลางโบกมือ ก่อนหันหลังตรงไปยังห้องน้ำหญิง
เธอเฝ้าอยู่ตรงหน้าประตู บริเวณนี้อยู่สุดทางเดิน ข้าง ๆ เป็นห้องพักน้ำ ทั้งคู่ต่างเป็นจุดอับของกล้องวงจรปิด
เฉินเจียเพิ่งออกจากห้องน้ำ ยังสะบัดหยดน้ำบนมือไม่แห้ง ก็รู้สึกว่าปกเสื้อด้านหลังถูกกระชาก เล่อเจาลากเธอไปยังมุมกำแพงเล็ก ๆ
จริง ๆ แล้วถ้าเป็นนิสัยของเธอตอนอายุ 27 ปี เธอไม่กลัวอะไรทั้งนั้น แถมยังมีเฉินจิ่งสือคอยหนุนหลัง เรียกได้ว่าถ้าลงไม้ลงมือได้ก็ไม่พูดให้เสียเวลา
แต่ตอนนี้เธอยังเป็นนักเรียน อีกอย่างถ้าถูกครูจับได้คงโดนอบรมยกใหญ่ เธอจึงพยายามยั้งแรงไว้ให้มากที่สุด ทว่าสีหน้าก็ยังปิดบังความหม่นหมองไม่ได้
“อ๊ะ!” เฉินเจียเงยหน้าขึ้นเห็นว่าเป็นเธอ ก็มีท่าทีร้อนตัวอย่างเห็นได้ชัด พยายามดิ้นแล้วผลักเธอออก “ปล่อยนะ!”
เล่อเจาเข้าประเด็นทันที “แกเป็นคนแจ้งเรื่องฉันใช่ไหม?”
“ทำไมถึงบอกว่าเป็นฉัน มีหลักฐานหรือไง?” เฉินเจียทำหน้าตึง ยืนกรานไม่ยอมรับ ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินหนี
เล่อเจาขยับไปขวางทาง มองอีกฝ่ายด้วยแววตาเย็นเยียบ