ย้อนวัยเยาว์สามีซึมเศร้า

ตอนที่ 45 ย้อนกลับไปหาสามีผู้หม่นหมองในวัยเยาว์

6 นาที· 1.4K คำ

สายตารอบข้างที่จับจ้องมารุนแรงเกินไป เฉินจิ่งสือนั่งตัวแข็งทื่อ ก่อนจะลุกขึ้นจากไปในที่สุด

พอเขาเดินออกไป เยี่ยเชี่ยนก็ถือจานเดินเข้ามาหา พลางกะพริบตาปริบ ๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น

“รีบเล่ามาเลย พวกเธอคุยอะไรกัน!”

เล่อเจาถูกเผ็ดจนแทบทนไม่ไหว เธอสูดน้ำมูกไปพลาง พูดเสียงอู้อี้ไปพลาง “เฉินจิ่งสือบอกว่าหลังเลิกเรียนภาคค่ำจะช่วยติวให้ฉันต่ออีกหน่อย เธออยากมาด้วยไหม?”

“ติวอีกแล้วเหรอ?!” เยี่ยเชี่ยนรีบจับไหล่ตัวเองแล้วถอยหลังไปหลายก้าว “ไม่เอา ๆ เวลาหลังเลิกเรียนอันแสนอิสระคือเส้นแบ่งสุดท้ายที่ทำให้ฉันยังมีชีวิตอยู่ ฉันไม่ไปขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของพวกเธอสองคนหรอก”

เดิมทีเล่อเจาไม่ได้คิดอะไร แต่พอได้ยินคำว่า “เวลาส่วนตัว” ก็พลันรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก

นับตั้งแต่เลิกเรียนจนถึงเวลาเข้าหอ มีเวลาทั้งหมด 1 ชั่วโมงครึ่ง หักเวลาเดินทางกลับแล้ว อย่างน้อยพวกเขาก็ต้องอยู่ด้วยกันหนึ่งชั่วโมง

ดึกดื่น ห้องเรียน อยู่กันตามลำพัง

ฟังดูคลุมเครือชวนให้คิดไปไกลอยู่เหมือนกัน

ดังนั้นหลังเลิกเรียนวันนั้น เล่อเจาก้าวเข้าไปในห้องเรียนห้องสี่ด้วยใจเต้นระทึก แล้วก็พบว่า—

ทั้งห้องสว่างไสว นักเรียนในห้องราวหนึ่งในสามนั่งอยู่ ต่างพากันพูดคุยเรื่องโจทย์ บางคนถึงกับกำลังท่องคำศัพท์

แม้จะเห็นคนเดินเข้ามา พวกเขาก็ยังคร้านจะเงยหน้าขึ้นมอง

“……”

เล่อเจานับถือใจจริง ๆ

ที่แท้ห้องเรียนเก่งกาจก็เป็นแบบนี้นี่เอง!

ตรงมุมแถวหลังสุด เฉินจิ่งสือนั่งอยู่ที่โต๊ะของเพื่อนข้าง ๆ โดยเว้นที่นั่งของตัวเองไว้ให้เธอ บนโต๊ะยังมีสมุดกับปากกาที่เธอใช้ครั้งก่อนวางอยู่ด้วย

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป