สายตารอบข้างที่จับจ้องมารุนแรงเกินไป เฉินจิ่งสือนั่งตัวแข็งทื่อ ก่อนจะลุกขึ้นจากไปในที่สุด
พอเขาเดินออกไป เยี่ยเชี่ยนก็ถือจานเดินเข้ามาหา พลางกะพริบตาปริบ ๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น
“รีบเล่ามาเลย พวกเธอคุยอะไรกัน!”
เล่อเจาถูกเผ็ดจนแทบทนไม่ไหว เธอสูดน้ำมูกไปพลาง พูดเสียงอู้อี้ไปพลาง “เฉินจิ่งสือบอกว่าหลังเลิกเรียนภาคค่ำจะช่วยติวให้ฉันต่ออีกหน่อย เธออยากมาด้วยไหม?”
“ติวอีกแล้วเหรอ?!” เยี่ยเชี่ยนรีบจับไหล่ตัวเองแล้วถอยหลังไปหลายก้าว “ไม่เอา ๆ เวลาหลังเลิกเรียนอันแสนอิสระคือเส้นแบ่งสุดท้ายที่ทำให้ฉันยังมีชีวิตอยู่ ฉันไม่ไปขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของพวกเธอสองคนหรอก”
เดิมทีเล่อเจาไม่ได้คิดอะไร แต่พอได้ยินคำว่า “เวลาส่วนตัว” ก็พลันรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก
นับตั้งแต่เลิกเรียนจนถึงเวลาเข้าหอ มีเวลาทั้งหมด 1 ชั่วโมงครึ่ง หักเวลาเดินทางกลับแล้ว อย่างน้อยพวกเขาก็ต้องอยู่ด้วยกันหนึ่งชั่วโมง
ดึกดื่น ห้องเรียน อยู่กันตามลำพัง
ฟังดูคลุมเครือชวนให้คิดไปไกลอยู่เหมือนกัน
ดังนั้นหลังเลิกเรียนวันนั้น เล่อเจาก้าวเข้าไปในห้องเรียนห้องสี่ด้วยใจเต้นระทึก แล้วก็พบว่า—
ทั้งห้องสว่างไสว นักเรียนในห้องราวหนึ่งในสามนั่งอยู่ ต่างพากันพูดคุยเรื่องโจทย์ บางคนถึงกับกำลังท่องคำศัพท์
แม้จะเห็นคนเดินเข้ามา พวกเขาก็ยังคร้านจะเงยหน้าขึ้นมอง
“……”
เล่อเจานับถือใจจริง ๆ
ที่แท้ห้องเรียนเก่งกาจก็เป็นแบบนี้นี่เอง!
ตรงมุมแถวหลังสุด เฉินจิ่งสือนั่งอยู่ที่โต๊ะของเพื่อนข้าง ๆ โดยเว้นที่นั่งของตัวเองไว้ให้เธอ บนโต๊ะยังมีสมุดกับปากกาที่เธอใช้ครั้งก่อนวางอยู่ด้วย