เช้าวันต่อมา เล่อเจาได้ฟังข่าวซุบซิบสดใหม่จากปากเยี่ยเชี่ยน
เฉินเจียถูกไล่ออกจากโรงเรียนแล้ว
“ได้ยินว่าทำเรื่องผิดเมื่อคืน เลยถูกอาจารย์ฟางพาตัวไป เช้านี้ก็มีประกาศไล่ออกแล้ว พ่อแม่คงอับอายจนทนไม่ไหว ฟ้ายังไม่ทันสางก็มาเก็บข้าวของกลับไปหมดแล้ว”
ทั้งสองนั่งซุบซิบกันอยู่ในโรงอาหาร เยี่ยเชี่ยนถอนหายใจด้วยความรู้สึกหลากหลาย “เมื่อวานยังบอกให้เธอระวังตัว อย่าโดนเอาคืนอยู่เลย วันนี้เธอกลับถูกไล่ออกซะแล้ว สวรรค์นี่ช่วยเธอจริง ๆ!”
วันนี้เล่อเจาเจริญอาหารเป็นพิเศษ เธอกัดแป้งไข่เพิ่งทำเสร็จใหม่ ๆ เข้าไปคำหนึ่ง ก่อนฮึเบา ๆ “สวรรค์ไม่มีเวลามาสนใจฉันหรอก เรื่องนี้ต้องพึ่งตัวเองต่างหาก”
“หมายความว่ายังไง?” เยี่ยเชี่ยนชะงัก วางชามแล้วขยับเข้ามาใกล้ “เดี๋ยวนะ เรื่องนี้เกี่ยวกับเธอหรือเปล่า?”
เธอกวาดตามองรอบ ๆ พอเห็นว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ ๆ จึงลดเสียงลงเล่าเรื่องเมื่อวานให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ
ยิ่งฟังปากเยี่ยเชี่ยนก็ยิ่งอ้ากว้าง เธอมองเล่อเจาราวกับเห็นผี กว่าจะตั้งสติได้ก็ผ่านไปครู่ใหญ่ จากนั้นจึงตบมือให้สองครั้งอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
“คุณพระช่วย… เธอนี่เก่งจริง ๆ คิดวิธีแบบนี้ออกมาได้ด้วย!”
“จริง ๆ ตอนแรกฉันก็ไม่ได้คิดจะทำแบบนี้หรอก”
ช่วงนี้เธอแค่อยากตั้งใจเพิ่มคะแนน เรื่องอื่นค่อยว่ากันหลังเรียนจบ
ส่วนเฉินเจียจะอยู่โรงเรียนหรือไม่ หรือยังอาลัยอาวรณ์เฉินจิ่งสืออยู่หรือเปล่า เธอไม่ได้สนใจเลยจริง ๆ