“พวกเธอกำลังทำอะไรกัน!”
ก่อนที่เล่อเจาจะเดินเข้าไปใกล้ เสียงตวาดเย็นเยียบก็ดังมาจากในป่า ตามด้วยแสงไฟฉายจ้าที่ส่องลงบนใบหน้าของเฉินเจีย
เธอกรีดร้องพลางยกมือปิดหน้า รอบข้างยังมีเด็กสาวท่าทางกร่าง ๆ ยืนอยู่อีกหลายคน ต่างก็ถูกแสงไฟส่องจนหน้าบิดเบี้ยว
“ให้ตายสิ! ใครน่ะ? ไม่มีตาดูหรือไง! ไม่เห็นหรือว่าพี่เจียของเราอยู่ตรงนี้?”
“พี่เจียเหรอ?” เจ้าของไฟฉายหัวเราะเยาะ “ดูท่าพวกเธอจะไม่ธรรมดาสินะ?”
น้ำเสียงนี้คุ้นหูเหลือเกิน เด็กสาวที่เมื่อครู่ยังวางท่ากร่างพลันหุบปากสนิท เธอหรี่ตามองไปข้างหน้า พอเห็นใบหน้าที่ถูกไฟส่องก็ซีดเผือดลงไปครึ่งหนึ่งทันที
“...ครูฝาง ไม่สิ หัวหน้าฝ่าย ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้คะ...”
พอได้ยินเช่นนั้น เฉินเจียก็อึ้งไป รีบลดมือลง ก้มหน้าอย่างหวาดกลัวแล้วชำเลืองมาทางนี้
ทรงผมปัดเรียบเนี้ยบไร้ที่ติ แว่นกรอบทอง และใบหน้าเย็นชาไร้ความปรานีใต้กรอบแว่นนั่น ไม่ใช่ครูฝางที่เพิ่งจับเธอไปห้องฝ่ายปกครองเมื่อไม่กี่วันก่อนหรอกหรือ?!
ครูฝางเองก็จำเธอได้ จึงหัวเราะเยาะ “อ้าว คนคุ้นเคยกันนี่เอง”
เฉินเจียหงอทันที
“หัวหน้าฝ่าย... ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่คะ?”
“ถ้าฉันไม่อยู่ที่นี่ จะรู้ได้ยังไงว่าพวกเธอทำตัวกร่างกันขนาดนี้!” ครูฝางมองเด็กสาวทั้งหลายด้วยแววตาเย็นชา “เก่งกันนักนะ ตั้งกลุ่มพวกพ้องในโรงเรียน แถมยังหนีออกมาตอนกลางดึกเพื่อรังแกเพื่อนนักเรียน พวกเธอคิดว่าโรงเรียนเป็นอะไร? กฎโรงเรียนมีไว้ทำไม?”