เหรินเซียวเป็นคนแรกที่ได้สติ จึงทักทายอย่างกระตือรือร้น
“หัวหน้าห้อง! นายก็มาซื้อนมชาด้วยเหรอ!”
“อืม” เฉินจิ่งสือหันไปรับนมชาไข่มุกน้ำตาลทรายแดงที่ทำเสร็จแล้วมา ฉีกหลอดแล้วเสียบลงไป ก่อนจะส่งให้เธอพลางกำชับเสียงเบา “ค่อย ๆ ดื่ม ระวังร้อนนะ”
ท่าทางสนิทสนมเป็นธรรมชาติของทั้งคู่ทำให้เหรินเซียวชะงักไป ก่อนจะยิ้มเจื่อน ๆ “ที่แท้พวกนายมาด้วยกันนี่เอง...”
“ใช่!” เล่อเจาไม่คิดปิดบังอะไร ยิ้มพลางมองซ่งจิ้น “เดี๋ยวเราจะกลับบ้านด้วยกัน เลยไปไม่ได้ พวกนายเที่ยวกันให้สนุกนะ”
ซ่งจิ้นเหลือบมองเฉินจิ่งสือ อีกฝ่ายก็มองตอบอย่างสงบนิ่ง ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรกันสักคำ แต่กลับชวนให้รู้สึกอย่างประหลาดว่าบรรยากาศระหว่างพวกเขาไม่เข้ากัน
บรรยากาศตึงเครียดอยู่นาน เหรินเซียวทนไม่ไหวเป็นคนแรก จึงยิ้มพลางแทรกตัวไปยืนตรงกลางทั้งสองคน
“จริงสิ พี่จิ้น พวกนายเคยเจอกันแล้วใช่ไหม?”
ก่อนวันหยุด พวกเขาไปกินข้าวด้วยกัน วันที่หลิวซินมาหาเรื่อง พวกเขาก็ไปถีบประตูด้วยกันนี่นา
เล่อเจาเองก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าทั้งสองคนยังไม่รู้จักกัน จึงรีบหันไปแนะนำเฉินจิ่งสือ
“นี่เพื่อนฉัน ซ่งจิ้น เรียนอยู่คณะศิลปกรรมศาสตร์ข้าง ๆ”
พูดจบ เธอก็หันไปทางซ่งจิ้น
“นี่เพื่อนฉัน เฉินจิ่งสือ ส่วนคนนี้...” เธอมองเหรินเซียวแล้วข้ามไปอย่างไม่คิดอะไร “พวกนายรู้จักกันอยู่แล้ว ไม่ต้องแนะนำหรอก”
“ทำไมล่ะ! ไม่ยุติธรรมเลย!”
เหรินเซียวโอดครวญ แต่อีกสองคนเพียงพยักหน้าให้กัน ราวกับไม่มีใครอยากคุยกับอีกฝ่ายเท่าไรนัก